เสียงจากผู้สำนึกผิด

191 Views


          เคยได้ยินคำว่า “พระโพธิสัตว์กลัวเหตุ ปุถุชนกลัวผล” เพราะเหตุดังฤา ผู้ปฏิบัติธรรมหากสร้างกรรมไว้ตามกฎแห่งกรรม ผู้ปรารถนาโพธิญาณนั้นยากต่อการบรรลุผลเป็นแน่แท้ ปุถุชนทั่วไป ไม่เข้าใจถึงความน่ากลัวของกฎแห่งกรรม การลุ่มหลงกับความใคร่กามตัณหา เห็นเหตุให้สร้างกรรมไว้ หากผลกรรมบังเกิดผลแล้ว จะขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยก็ไร้ผล เพราะมันสายเสียแล้ว

          นั่นเป็นประสบการณ์ของผมเอง เป็นประสบการณ์ ที่เจ็บปวดมาก สุขภาพของผมอ่อนแอในวันนี้ สมองตื้อ โลหิตจาง มีความรู้สึกไม่กระปรี้กระเปร่า ไปหาแพทย์ทานยา ก็ช่วยไม่ได้มาก สิ้นเปลืองเงินทองโดยใช่เหตุ ที่สำคัญที่สุด ได้สูญเสียโอกาสทองที่ร่ำเรียนศึกษา ทุกวันนี้ผมมีอาชีพ ที่แน่นอน โดยรับใช้คนทั่วไป สุขภาพเสมือนรถมือสองต้อง ทนทุกข์ทรมาน นั่นมาจากเหตุกรรมที่ผมได้ก่อขึ้นเอง

          ผมจำได้ว่า สมัยเรียนชั้นประถม ผมชอบเล่นกีฬา ร่างกายแข็งแรง    เพื่อนๆ   ที่อายุรุ่นเดียวกันมักสู้ผมไม่ได้ ชอบเล่นกีฬาทุกประเภทโรคภัยไข้เจ็บไม่เคยมาเยือน     เมื่อ เรียนชั้นมัธยมผมยังคงชอบเล่นกีฬาอยู่ ร่างกายก็ยังสมบูรณ์ พ่อแม่ก็เอาใจใส่ ทานอาหารที่มีคุณภาพ ยังให้ทานผลไม้ หลังอาหาร           ชีวิตตอนนั้น ความจำดี สติปัญญาดี วิชาอะไร ขอได้ อ่าน 3-4 เที่ยว สามารถท่องออกมาได้ ถึงแม้ผ่านพ้นไป 1-2 ปี ก็ยังไม่ลืม

          ตอนอยู่ปลายมัธยม 1 ไม่รู้เพื่อนคนไหนเอาหนังสือ ลามก 4-5 เล่มมาให้อ่าน เนื่องด้วยอายุยังน้อยยังแบ่งแยก ชั่วดีไม่ออกแอบพลิกอ่านหลายหน้าเท่านั้น ทำให้ผมลุ่มหลง จนมีสภาพวันนี้ นั่นเป็นผีร้ายจริงๆ อ่านหนังสือลามก ทำให้ หัวใจเต้นแรง ใบหน้าแดงก่ำ ความคิดฟุ้งซ่าน เริ่มสำเร็จ ความใคร่ ในสมองคิดแต่เรื่องเพศสัมพันธ์ของชายหญิง เมื่อ ขึ้นมัธยม 3 ความจำเสื่อมถอย จิตใจรวนเร เวียนศีรษะ ปวด บั้นเอว จะปรึกษากับพ่อแม่ก็กลัวพ่อแม่ดุด่า

          ทุลักทุเลจนจบมัธยม 6 ผมรินัดเพื่อนไปแอบดูหนัง ลามก แต่พอกลับบ้าน ผมพยายามยับยั้งไม่ให้คิดเรื่องความ ใคร่ ร่างกายเลยทรงๆ อยู่ เมื่อเข้ารับราชการเป็นทหาร วัน หนึ่งต้องวิ่ง 5 กิโลเมตร วิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 500 เมตร และ วิดพื้น ร่างกายไม่แข็งแรงจึงเป็นความทุกข์มาก

          ปี พ.ศ.2526 ผมถูกปลดจากการเป็นทหาร ตอนนั้น ผมหวังอยู่อย่างเดียวที่จะให้มีสุขภาพแข็งแรง ในโอกาส บังเอิญผมได้อ่านหนังสือธรรมะ จึงรู้สึกว่าที่แล้วมาผมได้ ทำผิดอย่างมหันต์เป็นเหตุให้ผมทุกวันนี้ ทำอะไรไม่เป็น ชิ้นเป็นอัน แถมยังสุขภาพแย่ลง ในหนังสือธรรมะท่านพบ หลวงปู่องค์หนึ่ง แนะนำโยมผู้ชายคนหนึ่งถึงวิธีการระงับความใคร่ เมื่อพบสาวสวยให้คิดว่า “หากเธอเกิดป่วยหนัก ร่างกายซูบผอม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายมีแต่หนังหุ้ม กระดูก และเมื่อตายลงร่างกายบวมเป่งน้ำเหลืองไหลเยิ้ม ความใคร่จะถดถอยทันที” ผมทดลองดูได้ผล เป็นการตัด ความใคร่ลงได้ เวลาเดียวกัน ก็หาหมอรักษา     ถ้าบางครั้งเกิด ความใคร่ขึ้นมารีบสวดคาถาเจ้าแม่กวนอิม ซื้อชีวิตสัตว์ ปล่อย ทำบุญสุนทาน ร่วมทุนพิมพ์หนังสือธรรมะ สองเดือน ให้หลัง จิตใจสงบมาก พบเห็นสาวสวยก็ไม่คิดฟุ้งซ่าน

          ผมเขียนความผิดพลาดที่ผ่านมา เพื่อแสดงว่าผมมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าผมสำนึกผิดจริงๆ และก็หวังว่า ชาวโลกให้อุทิศสติปัญญาของเรา ทำประโยชน์ให้แก่สังคม และประเทศชาติ ส่วนหนังสือลามก หนังลามก อย่าริอ่าน และไปดูเป็นอันขาด ถ้าพลาดท่าลงไป จะถูกญาติมิตรเพื่อน ฝูง เพื่อนร่วมงานดูถูก ถึงตอนนั้นจะสายเสียแล้ว
(คัดจากนิตยสารเซิ่งเทียน)