เด็กขอทานเล่าถึงอดีตสามชาติ

143 Views

             ในต้นสมัยรัฐบาลกั๊กหมิน (ราว ค.ศ.1922) ที่มณฑล หูเปร่ย อำเภอจี้ชุน หมู่บ้านลี่เจียโจว มีเด็กขอทานคนหนึ่ง อายุประมาณ 12 ปี หน้าตาเหมือนหมู เขาระลึกชาติได้ ถึงสามชาติ สามชาติก่อนเขาเคยเกิดเป็นบัณฑิต มีความรู้ ความสามารถในเชิงอักษร ปากกาเขาดั่งคมมีด ร้อยเล่ห์ เพทุบาย ชอบทำชั่วทุกอย่าง ทั้งข้าราชการและผู้ดีต่างได้รับ ความอับอายจากเขามิใช่น้อย ต่างก็กลัวเขาเหมือนกลัวเสือ ภายหลังเขาตายลง ได้รับโทษกรรมต่างๆ ในขุมนรก พอพ้น โทษก็ไปเกิดเป็นไก่ อันเป็นชาติก่อนสองชาติ ถึงแม้จะมีร่าง เป็นไก่ เขาก็ยังจำอดีตได้ สืบเนื่องจากกรรมเก่ามีมาก ดังนั้น ขณะเป็นไก่จึงสงบเสงี่ยม ระมัดระวังแต่ละครั้งที่เจ้าของนำ อาหารมาเลี้ยง ก็ไม่แย่งอาหารกับเขา ปล่อยให้ตัวอื่นๆ  กิน เสร็จเสียก่อน จึงไปกินอาหารที่เหลือ ยิ่งเป็นพวกตัวหนอน ตัวแมลงก็ไม่กล้าไปทำอันตราย จึงกลายเป็นไก่นักบุญ 

             ถึงแม้จะถูกเขาฆ่าไปแกง ก็ไม่ต้องเวียนเกิดเป็นไก่อีก แต่เวียนเกิดมาเป็นหมู คือเป็นชาติที่แล้ว ถึงแม้จะเกิดเป็น หมู เขายังจดจำอดีตชาติได้ แต่ละครั้งที่ต้องกินรำข้าวทำให้รู้สึกสกปรก จึงยอมหิวไม่ยอมกิน ได้ยินเจ้าของพูดว่า ไม่ยอม กินก็ต้องฆ่าเสีย ด้วยความกลัวจึงต้องฝืนกิน ภายหลังที่กิน ของสกปรกจิตใจก็เกิดประเดี๋ยวขุ่นมัวประเดี๋ยวแจ่มใส ไม่เห็น อะไรกระจ่างแจ้งเหมือนก่อน แต่ก็กินอาหารเพียงแต่น้อย เมื่อถึงเวลาถูกเชือด มีดที่แทงถึงคอหอยไม่สู้เจ็บปวดนัก จวบจนคมมีดเชือดถึงหัวใจ จึงเจ็บปวดเหลือที่จะกล่าว จน อดทนไม่ไหว วิญญาณจึงหลุดจากร่างไป แต่ก็ยังวนเวียนอยู่ ข้างๆ แต่ละครั้งที่ถูกน้ำร้อนลวกเพื่อขูดเอาขนออก ความ เจ็บปวดเข้าถึงกระดูก ตอนที่ถูกหั่นขึ้นหม้อแกงก็ไม่รู้สึก ปวดอะไร เนื่องจากเนื้อที่ตักขึ้นมายังร้อนอยู่ ผู้กินก็เป่าลม ตอนนี้ซิมันเจ็บปวดเหลือทน 

             ขณะที่เนื้อถูกแบ่งไปขายในที่ต่างๆ วิญญาณก็ยังติด ตามเนื้อนั้น จนกระทั่งเนื้อนั้นถูกชาวบ้านซื้อไปแล้ว วิญญาณ จึงละจากไปได้ แต่บังเอิญมีอยู่สองขาที่เขาเอาไปทำหมูแฮม ต้องรอจนสองปีขาทั้งสองจึงถูกคนกินไป จึงสามารถหลุดพ้นกลับมาเกิดเป็นเด็กขอทาน 

             กรรมตามสนองนานาประการ   พูดให้ผู้มีกุศลฟังโดย เฉพาะยิ่งตอนเล่าให้ฟังมีผู้คนมากก็ต้องเบาเสียงลง หากพูด ด้วยเสียงอันดังหรือพูดให้คนถ่อยฟังแล้ว ตกตอนกลางคืน เวลานอนจะได้รับความทุกข์ทรมาน อีกอย่างหนึ่งคือ “ในชาติ นี้เขาต้องอดๆ อยากๆ ไม่รู้สึกอบอุ่น ถึงแม้จะพบผู้ให้ทานมาก ก็มิกล้าโลภในลาภสักการะมาก หากโลภมากชาติหน้าบุญ วาสนาก็จะถูกหักออก” เล่าต่อไปว่า “เมื่ออายุได้ 14 ปี ก็จะ ตายแล้วไปเกิดเป็นคนใหม่ จะมั่งมีศรีสุขเพียงแต่เกรงว่าจะ ไม่สามารถรู้แจ้งในอดีตชาติ และถ้าหากหลงทำบาปอีก ก็จะ ต้องไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานอีก ช่างน่ากลัวนัก..” ต่อมา ได้ยินข่าวว่า เด็กขอทานคนนั้นพออายุได้ 14 ก็เจ็บป่วยตาย