Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
ลิงป่ากระโดดโลดเต้นมือไวเยี่ยงขโมย | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

ลิงป่ากระโดดโลดเต้นมือไวเยี่ยงขโมย

234 Views

ลิงป่ากระโดดโลดเต้นมือไวเยี่ยงขโมย
ไต่ไม้คว้าลมเหน็บหนาวร้องลาภหาย

อรหันต์จี้กงเสด็จประทับทรงวันที่ 30 พฤษภาคม 2524 กลอนว่า:

  วันเดือนผ่านไม่คอยเวรระงับ     ด่านลี้ลับพบได้จิตพุทธะ
สวรรค์พบหนทางอริยะ                คนขยะรำลึกคุณอาจารย์
อันธพาลก่อกรรมต้องโทษติด     สำนึกผิดต่อหน้าพระรีบกลับการ
จิตขุ่นมัวบังแสงตัดนิพพาน          สรงสนานจากกิ่งหลิวล้างมลทิน

        อรหันต์จี้กง: สุภาษิตมักพูดว่า “หัวใจไม่โบราณ” คำว่า “โบราณ” ดีอยู่ตรงไหน? ปากประตูใจเป็นสี่แยกเป็น สัญลักษณ์ของคนมีศีล คนเดี๋ยวนี้ไม่โบราณหมายความว่า คน  เดี๋ยวนี้ไม่แขวนไม่กางเขนแล้ว ไม่เกรงกลัวพระเจ้าเฝ้ามองดู คนที่แสดงธรรมนั้นน้อยลงไปมาก ทันสมัยนั้นดูก็ดี แต่ทว่ารูปร่างกายเดิมนั้นดูไม่ทันสมัยเลย ภายนอกการแต่งตัว อาหาร ที่อยู่นั้นแต่งใหม่ได้แต่หัวใจสีแดงดวงเก่าอันนี้ ถ้าหากเปลี่ยน ใหม่แล้วละก็ไม่เหมาะกับร่างกายเก่าๆ ร่างนี้ก็จะกลายเป็น “หัวใจเสีย” ก็ต้องเข้ารักษาโรคเกี่ยวกับ “หัวใจไม่โบราณ” นอกจากต้องแขวนไม้กางเขน  ถ้าไม่เช่นนั้นก็ไม่อาจมีชีวิต อยู่ได้ วิทยาการสมัยใหม่ช่วยให้มนุษยชาติหาความสบายได้ อันนี้น่ายินดี ในทางกลับกันวัตถุเจริญรุดหน้า จิตใจกลับถอย หลัง  นักวิทยาศาสตร์ค้นคว้าจนสุดความสามารถ เพื่อพัฒนา ชีวิตของมนุษย์ให้ดียิ่งขึ้น แต่ว่าการตกต่ำของธรรมะนี้ ต่าง ก็ระอาสุดแก้ไข อันที่จริงแล้วความโลภมากของสรรพสัตว์ นั้น มาจากวิทยาการก้าวหน้า สมัยใหม่ต้องอาศัยศาสนาเป็น ยารักษาโรคนี้ เพราะฉะนั้นศาสนาและวิทยาศาสตร์จึงเป็น พลังอำนาจที่มีอยู่ในพิภพ ต่างก็เสริมสร้างไม่ขัดกัน ทั้งสองฝ่ายผลิตเพื่อความสวยงามของมนุษย์ แต่ภายใต้เครื่องจักรนี้ “จิตใจ”” แปดเปื้อนคราบน้ำมัน ใช้น้ำล้างไม่ออก ทำให้ ธรรมชาติถูกแปดเปื้อน จนเปลี่ยนสภาพไปก็มีไม่น้อย นอกจากศาสนาจักรเท่านั้น จะสามารถแก้ไขปรับปรุงได้ส่วนร่างกายก็มีวิทยาการเสริมแต่ง ศาสนาเป็นสิ่งจำเป็นของชีวิตที่จะยึดเหนี่ยว 

        หยางเซิง: อาจารย์พูดถูก ผมอยากดูการบำบัดโรค “หัวใจไม่โบราณ” เห็นทีต้องหาพระพุทธเจ้าโบราณมาช่วย 

        อรหันต์จี้กง: ความโบราณของข้าก็ไม่เลวใช่ไหม? ฮาฮ้า! รีบขึ้นประทุมทิพย์ออกเดินทางกันเถอะ 

        หยางเซิง: ไม่ทราบวันนี้จะไปไหน? 

        อรหันต์จี้กง: วันนี้ก็คงขึ้นเขาไปล่าสัตว์กันดีกว่า 

        หยางเซิง: อาจารย์ชอบพูดล้อเล่น อรหันต์คิดล่าสัตว์มิเพี้ยนไปหรือ? 

        อรหันต์จี้กง: เดี๋ยวนี้นักบวชจำนวนไม่น้อย ก็ยังมี “ธรรมะไม่โบราณเลย ในจิตใจพกแต่มีดคม ไม่อาศัยเมตตา กรุณาช่วยกู้ชาวโลก วิญญาณเลวทรามทุกหนทุกแห่งจิต ทรามไม่ซื่อสัตย์สร้างแต่อกุศล คนพวกนี้ก็พกธนูไว้หน้า พระพุทธรูปแล้วสวดมนต์ น่าหัวเราะจริงๆ    วันนี้ฉันคิดจะขึ้น เขาไปล่าสัตว์ ล่าสัตว์ที่ไม่เหมือนชาวบ้าน คือ ล่าสัตว์ “ใจลิง” 

        หยางเซิง: คำพูดของอาจารย์ช่างเต็มไปด้วยกุศโลบาย

        อรหันต์จี้กง: เดินทางเถอะ.....ถึงที่หมายแล้ว 

        หยางเซิง: ข้างหน้ามีลิง 3-4 ตัวอยู่บนต้นไม้ กำลังหลับ อยู่ยังไม่รู้ตัวว่าเรามา 

        อรหันต์จี้กง: ฉันจะปลุกให้ตื่น ถ้าไม่ยังงั้นมันก็เอาแต่นอนฝันหวาน ลิงเอ๋ยตื่นเถอะนายพรานมาแล้ว รีบหนีเร็ว 

        หยางเซิง: อาจารย์เอาพัดเคาะที่หัว พวกมันตื่นขึ้นตก ใจใหญ่ ลูกตาคู่นั้นดูเหมือนถูกผีหลอก 

        อรหันต์จี้กง: เราเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ ทำให้มันตกใจฉันเสกให้มันตื่นจะได้มีการระลึกถึงอดีต 

        หยางเซิง: ผมเห็นลิงกระปรี้กระเปร่า มันกินน้ำตาล อ้อย ถั่วลิสง กล้วย รู้จักปลอกเปลือกอันนี้เพราะเหตุใด 

        อรหันต์จี้กง: ใจของคนเรียกว่า “ใจลิง” ใจของลิง ก็เรียกว่า “ลิงใจ” หนังสือ 2 ตัวเหมือนกันเพียงแต่กลับกัน เท่านั้น ลิงรูปร่างคล้ายคน มันได้อารมณ์จากคนอาจพูดว่า มันแบ่งวิญญาณไปจากคนก็ได้ พวกมันมือไวเวลากินของมี ท่าทางดี 

        หยางเซิง: ผมคุยกับมันได้หรือยัง 

        อรหันต์จี้กง: พวกมันตื่นแล้ว ถามได้เลย 

        หยางเซิง: พวกลิงทั้งหลาย ตอนนี้รู้สึกอย่างไร 

        ลิง: กำลังนอนฝันได้ยินเสียงคน      แล้วถูกตีทีหนึ่ง ตกใจตื่นขึ้นในสมองพบความว่างเปล่า แล้วค่อยๆ ระลึกได้ จนรู้ว่าผู้ที่ตีเราคือ อรหันต์จี้กง แต่ฉันยังไม่รู้จักท่าน 

        หยางเซิง: ฉันเป็นคนสำนักเซินเต๋อถังเมืองไถจง ได้รับ คำสั่งมากับอาจารย์เพื่อจัดทำหนังสือ “วงเวียนกรรมของ สัตว์โลก” วันนี้มีวาสนามาพบเธอ ช่วยเล่าอดีตชาติให้ฟัง หน่อยเพื่อเตือนสติชาวโลก 

        ลิง: ขอโทษที่เสียมารยาท ขออภัยด้วยท่านหยาง ผู้ใจ กุศล เราเกิดในป่าลึกสบายดี ทุกวันกระโดดโลดเต้นกับ เพื่อนๆ ไต่ต้นไม้หาผลไม้กิน ผ่านชีวิตด้วยความสุข แต่กลัว งูพิษกับนักล่าสัตว์ ถูกนักล่าจับไปต้องจากเพื่อนฝูง ตอนนี้เลย ย้ายไปอยู่ที่ป่าลึกๆ ไม่กล้าใกล้ผู้คน 

        อรหันต์จี้กง: ชาวบ้านชอบรังแกสัตว์อ่อนแอ พอพบ สัตว์เล็กก็รีบจับ ถ้าพบเสือ สิงห์ กระทิง พวกมันจะหนีไปไหน? ชาวบ้านก็มีจิตเมตตา พบพวกสัตว์เล็กอ่อนแอที่ไม่มีภัยต่อ คนก็จะให้การคุ้มครองดูแล ให้มันอยู่อย่างเสรี ก็มีเมตตาจิต สร้างกุศล 

        หยางเซิง: พวกเธอทำไมเกิดเป็นลิง ช่วยเล่าให้ฟังเพื่อเตือนสติชาวโลก 

        ลิง: พูดถึงก่อนแล้วอายจังเลย แต่! เพื่อเตือนสติชาว โลก อย่าเลียนแบบนิสัยเลวของผม พูดให้ฟังก็ได้ชาติก่อน เป็นนักปีนกำแพงรั้วบ้าน ยังชีพด้วยการขโมย พอตกกลางคืนก็ไต่ปีนรั้วเข้าบ้านคนอื่น เงินทองที่ได้ก็เอาไปซื้อเหล่ากิน ผ่านพ้นไปชีวิตหนึ่ง เคยถูกจับเข้าคุกครั้งหนึ่ง ดีที่เคยถูกติดคุกมาแล้วชาตินี้เลยไม่ต้องถูกขังในกรงเหล็ก ให้คนชมเล่น ตลอดชีวิตขโมยของนับไม่ถ้วนมีทั้งเงินทอง ธนบัตร เสื้อผ้า โทรทัศน์ เทป  จักรยานยนต์และรถเก๋ง  พอตายลงยมบาล จับไปดูที่กระจกส่องบาป  ปรากฏความชั่วออกมาอย่างชัดเจน มาก จำนนด้วยหลักฐาน ก็ต้องสารภาพผิด ต้องรับโทษหนัก ในนรก 5 ปี ยมบาลว่าผมชอบปีนป่ายต้นไม้กำแพง  จึงให้มา เกิดเป็นลิง เนื่องจากชาติที่แล้วชอบกินเนื้อสัตว์มาก ตอนนี้ บุญหมดก็ต้องอาศัยผลไม้ยังชีพไปวันๆ พวกที่คอยรับซื้อของ โจร ก็ต้องเกิดเป็นลิงเป็นเพื่อนผมตอนนี้เหมือนกัน 

        อรหันต์จี้กง: เธอชาติก่อนปีนป่ายจนชำนาญ มือไม้ ว่องไว ชาตินี้ก็เกิดเป็นลิงก็สมแล้วนี่  พวกที่รับจำนำของโจร ก็มีจิตเหมือนกันมักจะอยู่ด้วยกัน ชาติก่อนกินเนื้อสัตว์มาก มาย พวกที่ได้มา “ไม่ถูกต้อง” ถูกพวกเธอใช้จนหมดแล้ว ชาตินี้ก็ลงโทษให้กินใบไม้ ผลไม้เป็นการลงโทษ ก้มหน้าชดใช้ กรรมเถอะ 

        หยางเซิง: พวกนี้รับโทษไม่นาน แล้วก็กลับมาเกิด ตอนผมเที่ยวเมืองนรก ดูเหมือนไม่เคยได้ยินท่านยมบาลพูด เลย 
อรหันต์จี้กง: เพราะหนังสือ “เที่ยวเมืองนรก” เจาะจง แต่โทษหนัก เพราะฉะนั้นยมบาลไม่ได้พูดให้ฟัง พวกที่รับโทษ ระยะสั้นก็มี บางคนก็รีบไปเกิดเป็นสัตว์ปีกหรือสัตว์สี่เท้า เลย เพราะเวลาเหลือน้อย ถ้าจะพูดละเอียดหนังสือก็แต่งไม่จบ พูดแต่พอสังเขป 

        หยางเซิง: เพราะเหตุนี้เอง เมื่อกี้เจ้าลิงบอกว่าชาติก่อน ติดคุกชาตินี้เลยไม่ต้องถูกขังกรง ถ้างั้นพวกที่ชาวบ้านเลี้ยง ไว้ในกรงกับสวนสัตว์ ก็เป็นพวกปีนป่ายกลับชาติมาเกิดซิ 

        อรหันต์จี้กง: อันนี้ก็ไม่แน่ แต่ชาวบ้านเลี้ยงไว้คอมักมีห่วงผูกโซ่ผูกไว้บนปลายเสาก็มี    ในสวนสัตว์ก็มีชีวิตอยู่แต่ ในกรง ชาวโลกอยากมีชีวิตแบบนี้ไหมละ? พวกมันต้องมีบาป ติดตัวมาเชื่อแน่ว่า ถ้าเปิดประตูให้พวกมัน ก็จะวิ่งไปในที่ต่างๆ กันเพราะฉะนั้นจึงพูดว่า “การเกิดเป็นคนนั้นยากแสนยาก” ปัจจุบันคนไปไหนก็มีรถราแทนขา กินก็มีทั้งของสดๆ จาก ทะเลป่าเขาใส่เสื้อผ้าสวยๆ ดีๆ ถ้าหากไม่สร้างกุศล ถ้าหาก พลาดจากร่างคนเกิดเป็นสัตว์ ก็น่าสงสารมิใช่หรือ? ดูชีวิต สัตว์ต่างจากคนมากมาย เพราะอย่างนั้นคนถึงถือว่าเป็น สัตว์ประเสริฐ พุทธพจน์กล่าวว่า “ศูนย์กลางแผ่นดินหายาก ธรรมะก็พบยากการโปรดสัตว์ก็ยาก” อันนี้ชาวโลกก็ได้พบแล้วจึงพูดว่าเกิดสามชาติมีบุญมากนัก เกิดในแดนศิวิไลซ์ ควรสร้างสมกุศลบำเพ็ญเพียร โปรดตนเองแล้วก็โปรดผู้อื่น จะได้ไม่ละอายต่อตนเอง  จะได้ไม่เสียเวลาของชีวิต   จะแต่งเพลงให้ชาวโลกไว้พิจารณาบทหนึ่ง: 

        1.ชาวโลกล้วนรู้ อรหันต์นั้นดี พอมีลาภยศก็ลืมแล้ว
จากอดีตถึงปัจจุบันขุนพลขุนนางอยู่ที่ไหน ป่าช้า กอหญ้ากลบกลืนไป

        2.ชาวโลกล้วนรู้ อรหันต์นั้นดี พอมีเงินมีทองก็ลืมแล้ว
ตลอดชีวิตสะสมเท่าไรก็ไม่พอ จนกระทั่งสองตาหลับ ลงไป

        3. ชาวโลกล้วนรู้ อรหันต์นั้นดี พอมีเมียรักก็ลืมแล้ว
ท่านยังอยู่พูดรักมิรู้ลืม พอท่านตายหล่อนตามผู้อื่นไป

        4. ชาวโลกล้วนรู้ อรหันต์นั้นดี พอมีลูกหลาน ท่าน ก็ลืมแล้ว
โบราณมาใจพ่อแม่นั้นมีแน่ ลูกกตัญญูนั้นใครเคยเห็น
 

        หยางเซิง: ฟังซิ อาจารย์ขับเพลงนี้ขึ้นมา มีความรู้สึก กินใจคนดี 

        อรหันต์จี้กง: เธอจะถามลิงตัวอื่นก็ได้นี่ 

        หยางเซิง: ดีละ อยากถามพี่ลิงนี่หน่อย จะสามารถ บอกได้ไหมว่า ชาติก่อนผ่านชาติมาอย่างไรบ้าง? 

        ลิง: ท่านอรหันต์จี้กงกับท่านหยางเซิงผู้ทรงศีล หากจะ ต้องการเพื่อปลอบชาวโลก ฉันก็จะบอกละ ฉันชาติก่อน อาศัยอยู่ที่หวินลิน มีอาชีพเป็นชาวนา พี่น้อง 4 คน ฉันเป็น คนโตที่สุด เรียนชั้นมัธยม สมองค่อนข้างฉลาด พ่อป่วยหนัก ก่อนจะตายสั่งว่ามีนาอยู่ 2 แปลง  ให้แบ่งให้น้องเท่าๆ กัน ฉันฟังภรรยายุแหย่ใจเกิดโลภขึ้นมา ฉันก็เลือกที่นาที่ดีที่สุด และยังเอาที่นาที่ควรเป็นของน้อง โอนมาเป็นชื่อของผมหมด พอพ่อตายลงทุกอย่างก็โอนเรียบร้อย พวกน้องๆ พอรู้เรื่อง เข้า เกิดทะเลาะเบาะแว้งกัน ฉันเกิดโมโหไล่ตีน้อง พวกน้อง มีใจกตัญญู ไม่อยากเอาเรื่องในบ้านประจานให้คนนอกได้รู้ ได้แต่อดทนเอาไว้ จากนั้นพี่น้องก็ขาดกัน ต่างแยกย้ายกันไป เมื่อฉันได้มรดกมาคนเดียว แต่ละปีมีรายได้เข้ามามาก เลยติดนิสัยการพนัน จากน้อยค่อยๆ ถลำลึก ลูกเมียเตือน ก็ไม่ฟังในที่สุดก็ถอนตัวไม่ขึ้น ตกอยู่ในวงการพนัน จนกระทั่ง บ้านก็ขายหมด ลูกเมียก็แยกจากไป เพื่ออาหารประทังชีวิต ฉันเลยไปเป็นกรรมกรโรงงานเหล็ก   มีอยู่วันหนึ่งทำงาน พลั้งเผลอถูกแผ่นเหล็กทับตาย วิญญาณถูกยมทูตขาว-ดำจับไปนรก ถูกลงโทษเนื่องจากไม่กตัญญู ไม่ปฏิบัติตาม คำสั่งของพ่อ ทำให้พ่อตายนอนตาไม่หลับ ไม่มีความซื่อ สัตย์ต่อพี่น้อง ถูกภรรยายุยงเห็นแก่โลภ ทำให้ขาดพี่ขาด น้อง ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องหมดไป สูญเสียความรัก ได้รับ โทษหนัก อันสุดท้ายติดการพนัน ภรรยาห้ามไม่ฟังทำให้ บ้านแตกสาแหรกขาดโทษมหันต์ ถูกทำโทษ 20 ปี พอ พ้นโทษก็ไปเกิดเป็นลิง เดี๋ยวนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ไม่มีบ้านช่อง มีแต่มือเปล่า อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง คิดแล้วก็ซ้ำ ใจ สำนึกได้ว่าทำผิดไว้มหันต์ขาดความรักเมตตา วันนี้จึงได้ รับโทษขนาดนี้ 

        อรหันต์จี้กง: ไม่ต้องเสียใจหลั่งน้ำตา ฉันจะเสกเป่า ให้สงวนตัวไว้ให้ดี ชาติหน้าเกิดเป็นคนจะได้ไม่มีโรคภัยมาก มายก็ดีแล้ว หยางเซิงกลับสำนักเถอะ 

        หยางเซิง: ครับผม 

        อรหันต์จี้กง: ถึงแล้ว วิญญาณกลับเข้าร่างเดิ