Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
พระองค์ผู้พิชิตมาร | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

พระองค์ผู้พิชิตมาร

430 Views

      ครั้นเสร็จเสวยข้าวมธุปายาสอันนางสุชาดาผู้มีใจงามนำมาถวายแล้ว พระสิทธัตถะก็เสด็จจากต้นไทร ไปประทับนั่งบนบัลลังก์หญ้า ณ โคนต้นโพธิ์ พระองค์ได้ทรงอธิฐานจิตตั้งพระทัยแน่วแน่ว่า แม้เลือดเนื้อในกายจะแห้งเหือดไปไม่มีอะไรเหลือแม้หนังเอ็นกระดูกก็ตามที ถ้ายังมิได้ตรัสรู้ในสิ่งที่ทรงประสงค์แล้ว ก็จะไม่ยอมลุกจากที่นี้โดยเด็ดขาด

      ด้วยเดชะพระมหาเมตตาบารมีคุณอันพระองค์ทรงตั้งพระทัยสั่งสมไว้ให้ มนุษย์และสรรพสัตว์ทั้งปวง ต้นมหาโพธิ์ก็โอนอ่อนโน้มกิ่งลงบังแสงตะวันมิให้ส่องมาต้องพระองค์ เหล่าสัตว์ร้ายที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงพากันสงบนิ่ง เลิกการปองร้ายซึ่งกันและกัน พญาเหยี่ยวคาบพาสัตว์ผู้อ่อนแอบินมา พอผ่านต้นโพธิ์ที่ประทับก็ปล่อยเหยื่อหุบปีกลงกระทำการคารวะวิหคใหญ่น้อยทั้งหลายส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วด้วยความหรรษาต่างก็สรรเสริญในพระทัยอันหวัง

ประโยชน์สุขต่อสรรพสัตว์พากันแซ่ซ้องถวายพระพรให้ทรงประสบความสำเร็จอันยิ่งยวด ต่างส่งสำเนียงขานบอกกันว่า “นับแต่นี้ต่อไป เราชาวโลกทั้งหลายจะได้เป็นสุขแล้ว”

      ณ ราตรีอันแจ่มจรัสในเดือนเพ็ญ ขณะที่พระบรมโพธิสัตว์ประทับเข้าสมาธิ หลับพระเนตรสำรวมพระอิริยาบถนิ่งอยู่ใต้ร่มโพธิพฤกษานั้นบรรดาพญามาร คือ กิเลสทั้งหลายรู้ว่าพระผู้บำเพ็ญเพียรเพื่อช่วยเวไนยสัตว์กำลังจะข้ามพ้นวัฏฏะสงสารจะบรรลุแจ้งในสัจธรรม อันสามารถช่วยเวไนยสัตว์อย่างมิอาจประมาณ ก็ให้มีจิตริษยาจึงเตรียมพหลพลมารมหาศาลมาเพื่อประจัญกับพระปัญญาอันสว่างไสวของพระองค์ พญามารเหล่านี้มี ราคะ โทสะ โมหะ และอวิชชาอันมืดคลุ้มต่างก็ผาดแผลงสำแดงฤทธิ์ของตนต่างๆ กัน มุ่งจะทำลายขันติสมาธิของพระผู้ยิ่งนักบวชทั้งหลายให้สิ้นไป บ้างกระพือพายุมาบดบังอากาศให้มืดครึ้มน่าสะพรึงกลัว แล้วส่งเสียงอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงๆ เสียงสะเทือนเลื่อนสั่นไปทั่วทั้งสามโลก พระธรณีมีอาการประหนึ่งจะทรุดแตกแยกทะลายลง

      เมื่อพระยังหลับเนตรมิไหวหวั่น ก็เปลี่ยนอุบายใช้วจีไพเราะเป็นเครื่องโลมเล้าให้รำลึกถึงความรักอันหอมหวน นายมารก็บันดาลให้อากาศเสนาะไปด้ายเสียงดนตรี มีเหล่าธิดามารจำแลงให้ผิวพักตร์ผุดผ่อง มาร่ายฟ้อนกวักหัตถ์ยั่วเย้า แต่ก็หามีผลไม่ จึงใช้มหาสมบัติแห่งจักรพรรดิมาเป็นเครื่องล่อการอันนี้ก็ไม่ก่อให้เกิดผลอันใด มันจึงหันไปใช้อุบายให้พระบังเกิดความโลเลสงสัยและมืดมัวสับสนในหนทางแห่งหารบำเพ็ญเพียรแต่พระหทัยของพระองค์นั้นได้รับการฝึกอบรมมาอย่างดีแล้วจึงมิได้ไหวหวาดต่อฤทธิ์เดชประการใด พระองค์ก็คงประทับเฉยสงบพระกายนิ่งอยู่ด้วยเดชแห่งมหาบารมีอันทรงสั่งสมมาเป็นอเนกอนันตชาติเหล่าอสุรมารทั้งหลายก็พ่ายกระจายพินาศแก่ตนเองไปสิ้น