Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
สูตรบำเพ็ญร้อยปี | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

สูตรบำเพ็ญร้อยปี

549 Views

ฉันกินเจช้ากว่าคนอื่น
ญาติมิตรมาเยือนแสนเงียบเหงา
มีแต่น้ำชาไร้สุรา
มีแต่อาหารเจไร้เนื้อไร้ปลา
ญาติมิตรทุกท่านอย่าถือสา
เพราะฉันกินเจไหว้พระสวดมนต์
มาร่วมกินเจ มาร่วมสมาคม
ร่วมไปเขาหลิงซันกราบพระพุทธองค์
วันเวลาผ่านไปรวดเร็วดังกระสวย
มหาชนมาร่วมสวด “อามีทอฝอ” (อามีถ่อฮุก)
เพื่อหลุดพ้นจากเวียนว่ายตายเกิด
กลับถิ่นฐานเดิมขับขานเพลงสันติภาพ
คนเราอายุขัยแสนสั้น
วนเวียนกรรมวันเดือนผ่านไปรวดเร็ว
ไม่ทันไรหน้าตาเปลี่ยนไป
ชายเป็นปู่ หญิงเป็นย่า
มาอยู่โลกมนุษย์แค่ชั่วคราว
ทุกสิ่งเหมือนดังความฝัน
วันนี้ไม่ทราบเรื่องของพรุ่งนี้
ท่านจงสวด “อามีทอฝอ” แต่เนิ่น ๆ
มุ่งเดินสู่เส้นทางสว่าง
ถนนใหญ่มีคนเดินน้อย
สวรรค์มีทางท่านกลับไม่เดิน
เอาแต่มุ่งไปประตูนรก


เป็นคนเป็นสัตว์เกิดจากใจ
เป็นเทพเป็นพุทธะไปตามจิต
รีบใฝ่หาธรรมะบำเพ็ญมรรคผล
อย่าเอาจิตญาณแท้ไปจมปลัก
กินคาวกินเจก็คนเหมือนกัน
ข้าวในนาก็เขียวเหมือนกัน
บุปผาย่อมมีวันงอกเกสร
ดอกไม้บานออกผลเห็นกระจ่าง
ต้นไม้พันปีไม่กลัวภูเขาถล่ม
เรือออกไม่รอคนบนฝั่ง
ภายในอักษรเนื้อมีสองคน
ข้างในส่องเห็นคนข้างนอก
สัตว์โลกยังกินเนื้อสัตว์โลก
คิดให้รอบคอบคนกินคน
มีดแหลมขาววับเหมือนหิมะ
เชือดคอเอาเลือดปวดเหลือทน
ถอนขนหั่นเนื้อทั้งตัวยังอุ่น
เวรกรรมชนิดนี้จะให้ระงับอย่างไร
ขอเตือนสาวน้อยสาวใหญ่
รีบสวดมนต์ไหว้พระแต่เนิ่น ๆ
แม้นไม่เชื่อก็จงดูแม่นางหวัง
อายุสิบหกสวด “กิมกังเก็ง”
ด้วยบำเพ็ญมาแต่ชาติปางก่อน
เมล็ดพันธุ์ล้วนเก็บไว้ข้ามปี


ชาวโลกชอบว่าสวรรค์ไร้ดวงตา
ผลกรรมย่อมตามสนองไม่ช้าก็เร็ว
ทางไปแดนสุขาวดีมีสามสะพาน
คือสะพานทอง สะพานเงิน สะพานมรณะ
บนสะพานทองสำหรับเทพบุตร
ใต้สะพานเงินเป็นพระโพธิสัตว์
คนสวด “อามีทอฝอ” เดินบนสะพาน
ใต้สะพานมรณะมีคนบาปมากมาย
ทางไปแดนสุขาวดีมีนาแปลงหนึ่ง
ไต้ซือไถหว่านมาหลายปี
ไม่ปลูกดอกไม้แดงหรือหญ้าม่วง
ปลูกแต่ต้นโพธิ์สร้างบารมี
ทางไปแดนสุขาวดีมีห่านตัวหนึ่ง
ปากคาบต้นหญ้าพลางสวด “อามีทอฝอ”
สัตว์เดรัจฉานยังรู้จักบำเพ็ญ
คนไม่รู้จักบำเพ็ญไม่รู้จะว่ายังไง
ขอเตือนอย่ากินควายไถนา
วัวควายกินแต่พืชหญ้าก็อยู่ได้
กินมันสี่ตำลึงชดใช้ครึ่งชั่ง
จองเวรไปจองเวรมาเมื่อไหร่จะหยุด
ขอเตือนชาวโลกอย่าได้ฆ่าสัตว์
ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตโทษไม่เบา
ตามใจความอยากของปากท้อง
โทษในนรกท่านรับไหวหรือ?


เด็กเล็กก็บำเพ็ญได้
รู้จักสวด “อามีทอฝอ” เพราะบุญเก่า
เล่งนึ่งเจ็ดขวบบรรลุธรรม
ได้ไปกราบกวนอิมจนบัดนี้
อย่าว่าเด็กไม่สามารถบรรลุธรรม
ดูกุมารเสียงไช้เป็นตัวอย่าง
อายุสิบเอ็ดตัวยังเล็ก
ให้สวด “อามีทอฝอ” เพื่อเป็นเสบียง
ขอเตือนทุกท่านอยู่อย่างไม่ประมาท
อย่าโอ้อวดเย่อหยิ่งลำพองใจ
อายุยี่สิบบำเพ็ญกำลังเหมาะ
เดือนหกดอกบัวดอกแรก
เดือนเก้าดอกเก็กฮวยผวาหิมะ
ขอเตือนรีบบำเพ็ญอย่ารอช้า
อายุสามสิบบำเพ็ญกำลังดี
คนไม่เคยสวด “อามีทอฝอ”
วันใดยมทูตมาหา
สำนึกได้ก็สายเสียแล้ว
อายุสี่สิบมีเวลาอีกกี่ปี
ลำบากตรากตรำอยู่ที่ใจ
ไม่เชื่อก็ดูดวงจันทร์ที่ขอบฟ้า
กำลังกลมแล้วก็หายลับไป
อายุห้าสิบศีรษะขาวโพลน
ขอเตือนอย่าไปก่อเวรสร้างกรรม
โลกมนุษย์เดี๋ยวเดียวก็ผ่านไป


ทุกคนหลีกเลี่ยงยมบาลไม่พ้น
อายุหกสิบจิตเลอะเลือน
ห่วงแต่ยากจน ไม่ห่วงเรื่องหลุดพ้น
น่าเวทนาชาวโลกผู้ลุ่มหลง
ไม่ถึงยมบาลปลงไม่ตก
อายุถึงเจ็ดสิบนั้นมีน้อย
เหมือนตะเกียงไร้น้ำมันค่อย ๆดับ
หาทางรู้แจ้งยังไม่สาย
เสียดายสวด “อามีทอฝอ” ช้าไป
อายุแปดสิบบำเพ็ญร่างกายร่วงโรย
จะสวด “อามีทอฝอ” กำลังก็น้อย
ยมทูตมาเมื่อไหร่ไปเมื่อนั้น
มีเงินไม่อาจซื้อวันพรุ่งนี้
อายุเก้าสิบวุ่นวายไม่จบ
ผมเผ้าหนวดเคราขาวดังหิมะ
คนเรายากที่จะอยู่ถึงร้อยปี
มัจจุราชจะมาเมื่อไหร่ไม่รู้
อายุร้อยปีบำเพ็ญเวลาจำกัด
ไม่ยอมกลับตัวจะรอถึงเมื่อไหร่
ในป่ามีต้นไม้พันปี
แต่โลกนี้หาคนร้อยปียาก
สรรพสิ่งในโลกล้วนไม่เที่ยง
พันคนดีรวมเป็นครอบครัวเดียว
มาสวด “อามีทอฝอ” จากทุกทิศ
ล้วนเป็นดอกจากพ้นโพธิ์เดียวกัน
ไปสุขาวดีระยะทางแปดพัน
พระถังซำจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฏก
อัญเชิญได้พระสูตรกวนอิม
เผยแผ่โปรดเวไนยสัตว์


ถามระยะทางไปพุทธภูมิ
ข้ามเก้าภูเขาเก้าแม่น้ำ
สิบหมื่นแปดพันลี้
เชิญมาสวด “อามีทอฝอ”
ชายบำเพ็ญได้หญิงบำเพ็ญดี
บำเพ็ญจนถึงฝั่งปัญญา
พระพุทธองค์เดิมมาจากปุถุชน
พระโพธิสัตว์กวนอิมมาจากหญิงบำเพ็ญ
กวนอิมเดิมเป็นพระธิดาเจ้าเมี่ยวจวง
ไม่เลือกคู่ยอมสละยศศักดิ์
หมื่นดอกบัวก่อเป็นสะพาน
คนทำบาปลอยคอในน้ำ
เขาหัวเราะเยาะคนสวดมนต์ว่างมงาย
ได้เป็นคนไม่บำเพ็ญจะรอเมื่อไหร่
ยมบาลไม่เลือกว่าคนแก่หรือเด็ก
ใช่ว่าทุกคนอยู่ถึงแก่
เหนือสวรรค์สามสิบสามชั้น
เหนือพิภพจักรวาลมีเทพพรหม
เทพพรหมเดิมมาจากปุถุชน
เกรงแต่ใจปุถุชนไม่มั่นคง
หาวีรชนทั่วหล้า
เกรงแต่คนบำเพ็ญไม่รู้แจ้ง
ยมทูตเหมือนบุรุษส่งหมายเรียก
หมายเรียกมาถึงไม่เห็นแก่ใคร
มาถึงเมื่อไหร่ต้องไปเมื่อนั้น
แม้มีเงินไม่อาจซื้อวันพรุ่งนี้
สะสมแล้วสะสมเล่าไม่รู้พอ
ไฉนคนเราต้องดิ้นรนให้ลำบาก
ทรัพย์สมบัติกองเท่าภูเขามีประโยชน์อันใด


ตะวันตันทราปลายขอบฟ้าเร็วดังจรวด
ธุรกิจใหญ่โตเท่าฟ้าพาไปไม่ได้
มือทั้งสองว่างเปล่าพบยมบาล
คนรักรูปงามแค่เปลือกนอก
เอวบางร่างน้อยพิฆาตชายอกสามศอก
แม้ไม่เห็นศีรษะกระเด็น
แต่เป็นตัวเร่งให้เลือดเนื้อร่วงโรยรา
ขอเตือนท่านชายอย่ามักมากในราคะ
เพราะนี้คือยาบาลด่านแรก
ภายในกระโปรงแพรคือนรกแท้
นกคู่บนหมอนคือต้นงิ้ว
ยักคิ้วหลิ่วตาเรียกวิญญาณ
แพรแดงแปดชุดเป็นธงนำ
จนวิญญาณน้อยนิดแตกสลาย
ทองหมื่นตำลึงไม่อาจซื้อกลับคืน
ราคะเป็นหัวเรือ โมหะเป็นท้ายเรือ
กลางเรือเป็นสมบัติและสุรา
ขอเตือนอย่าลงที่หัวเรือ
สี่ด้านเป็นคมดาบอย่าสงสัย
ล้อมด้วยกำแพงสุรา นารี สมบัติ โมหะ
ภายในมีคนเก่งอยู่มากมาย
ท่านจงกระโดดออกจากกำแพง
นั่นคือตำรับยาอายุวัฒนะ
ขอเตือนท่านจงบำเพ็ญแต่เนิ่น ๆ
จงห่างไกลโลกโลกีย์
พบวิญญาณหลงผิดตนหนึ่ง
ใจวอกแวกไปแล้วไปลับ
หากสูญสิ้นซึ่งพระรัตนตรัย
ต้องวนเวียนในหกภูมิไม่รู้จบ


พระถังซำจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฏก
ชมภูทวีประยะทางสิบหมื่นแปดพัน
ตลอดทางเต็มไปด้วยภูตผีปีศาจ
ลำบากหกปีกว่าจะถึงอินเดีย
อินเดียหรือจีนล้วนแต่ชื่อสมมติ
ทุกอย่างอยู่ที่ความคิดของตน
สรรพสิ่งล้วนแต่ว่างเปล่า
สำคัญที่กุศลผลบุญ
บนยอดเขาสูงมีทองคำ
เกรงแต่จิตปุถุชนไม่มั่นคง
เดินหาหนทางทั่วหล้า
มีแต่การบำเพ็ญเพียรไม่ผิดหวัง
ไม่ว่ารวยหรือจนบำเพ็ญได้
ขอเพียงมีจิตกุศลจิตเมตตา
ไม่เชื่อก็ดูสังฆนายกที่ห้าที่หก
เดิมทีล้วนเป็นคนตัดฟืน
ขอเตือนอย่ากินเป็ด ไก่ ห่าน
น้ำร้อนเดือดหนึ่งโคมลวงถอนขน
การตามใจความอยากของปากท้อง
เป็นการก่อเวรสร้างกรรม
พระมาลัยเตือนมารดาไม่ยอมบำเพ็ญ
คิดแต่จะกินปลาทุกวัน
กินแล้วได้รสชาติ
วันหน้าเสวยทุกข์ตัองรับเอง
ขอเตือนอย่ากินหอยขม
เก้าสิบเก้าตัวล้วนแต่ลูกของตน
ทั้งแม่ทั้งลูกลงกระทะ
ขอเตือนอย่ากินกบ
ตัดหัวก่อนแล้วถลกหนังทีหลัง


ดูแต่ไกลคล้ายรูปคน
พอดูใกล้เหมือนเด็กทารก
ขอเตือนอย่ากินนกบนฟ้า
ลูกธนูยิงไปลูกมันกำพร้า
เอาชีวิตแม่มันยังพอว่า
ลูกอยู่ในป่ารอแม่กลับ
ถ้าไม่มีอะไรกินสักวันเดียว
ตายอยู่ในรังน่าสลดใจ
ขอเตือนอย่ากินเป็ดน้ำ
คนยิงนกได้เงินใช้
โทษในนรกต้องรับเอง
ทุกคนต้องกตัญญูต่อบุพการี
ไม่ควรเคารพพ่อแม่เคารพใคร
ตอนยังอยู่ไม่กราบไหว้บูชา
ตายแล้วร้องไห้ไปทำไม
เตือนท่านให้บำเพ็ญไม่ยอมบำเพ็ญ
อย่าเหมือนเรือที่แล่นบนน้ำ
เรือชำรุดซ่อมแซมง่าย
ร่างกายชำรุดไม่อาจซ่อมแซม
เป็นคนอย่าเหมือนแม่พระมาลัย
ไม่ยอมไหว้พระไหว้เจ้า
ตายแล้วตกนรกหมกไหม้
เสวยทุกขเวทนาแสนสาหัส
เส้นททางหลุดพ้นเวียนเกิดเวียนตาย
มีแต่การสวด “อามีทอฝอ” จุติสุขาวดี
ละทิ้งเรื่องทางโลกทุกอย่าง
ตั้งหน้าตั้งตาสวด “อามีทอฝอ”
การสวด “อามีทอฝอ” มีคุณอนันต์
ตัวเองสวดฉุดช่วยตัวเอง


ขอเตือนคนบำเพ็ญวิธีสวด
คนที่สวดต้องจริงจัง
ถ้าสวด “อามีทอฝอ” ถูกหลัก
“อามีทอฝอ” คำหนึ่งชนะทองหมื่นตำลึง
คำ “อามีทอฝอ” ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด
ไม่ต้องเสียงเงิน ไม่ต้องเสียแรง
สวดได้คำหนึ่งหลุดพ้นเกิดตาย
เพียงแต่สัตว์โลกรากเหง้าบุญน้อย
เมื่ออ่านพระสูตรนี้จบ
จงเผยแผ่ให้ทราบทั่วกัน
ผู้ที่ได้อ่านต่างย่อมดีใจ
ผู้ที่ได้อ่านจะต้องบำเพ็ญ
พระสูตรนี้แต่ละบรรทัดล้ำค่ายิ่ง
แต่ละประโยคปรมาจารย์เปิดทางสวรรค์
ชาตินี้มีบุญโปรดชาตินี้
หากไร้วาสนาไม่มีวันได้อ่าน
ขอย้ำเตือนมหาชนรีบบำเพ็ญ
ทุกคนต่างต้องปูทางอนาคตของตนเอง
บุตรหลานล้วนได้รับการโปรด
ได้จุติแดนสุขาวดีแน่นอน
ทุกคนต้องทดแทนพระคุณพ่อแม่
พระคุณพ่อแม่ดุจฟ้ามหาสมุทร
ตั้งท้องสิบเดือนแม่แสนลำบาก
ให้นมสามปีแม่แสนอดทน
เมื่อเติบใหญ่ต้องกตัญญูรู้คุณ
กตัญญูสะท้านฟ้าแลดิน
สวรรค์ย่อมไม่ทอดทิ้งคนดี
เตือนท่านขึ้นเรือไม่ยอมขึ้น
อย่ารอปีนี้ปีหน้า


โปรดตามโอกาสตามวาระ
โปรดคนมีวาสนา ไม่โปรดคนไร้วาสนา
วันใดที่เรือธรรมออก
แล่นไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า
ถามว่าเรือธรรมกลับมาเมื่อไหร่
คงต้องสิบหมื่นแปดพันปี
ถามว่าเรือธรรมใหญ่แค่ไหน
หัวเรือดั่งทะเล ท้ายเรือดั่งฟ้า
พระโพธิสัตว์กวนอิมเป็นเจ้าของเรือ
พระโพธิสัตว์ผู่เสียนเป็นกัปตันเรือ
พระโพธิสัตว์มัญชุศรีเป็นคนพาย
ยมบาลสิบตำหนักเอาเชือกจูง
(จบสูตรบำเพ็ญร้อยปี)