Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
วนเวียนกรรม | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

วนเวียนกรรม

534 Views

     สมัยราชวงซ์สุย เจ้าเหลียงเชียงมีฐานะร่ำรวยมากเขามีบุตรชายสองคน คนโตชื่อเจ้าอิง ส่วนคนเล็กชื่อเจ้าเมิ่ง แม้คนทั้งสองจะเป็นพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน แต่อุปนิสัยใจคอแตกต่างกันมาก เจ้าอิงเป็นคนกักขฬะหยาบช้า ส่วนเจ้าเมิ่งเป็นคนสุภาพอ่อนโยน เมื่อเจ้าเหลียงเชียงอายุมากแล้ว ก่อนจะตายได้แบ่งทรัพย์มรดกให้บุตรทั้งสองคนละครึ่ง หลังจากเจ้าเหลียงเชียงตายไปไม่นาน เจ้าอิงได้ฮุบทรัพย์มรดกส่วนที่เป็นของน้องชาย ไปจนหมด โดยให้เพียงบ้านหลังหนึ่งแก่น้องชายเท่านั้น เหตุนี้เจ้าเมิ่งจึงมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ยากจนข้นแค้นมาก ต้องยังชีพด้วยการไปทำงานเป็นกรรมกร ต่อมาไม่นาน เจ้าอิงสิ้นอายุขัยไปเกิดเป็นบุตรของเจ้าเมิ่ง มีชื่อว่าเจ้าหวน ต่อมาเจ้าเมิ่งก็สิ้นอายุขัยไปอีกคนโดยไปเกิดเป็นหลาน (หลานปู่) ของเจ้าอิงมีชื่อว่า เจ้าเซียน

     หลายปีต่อมา ครอบครัวของเจ้าเมิ่งยิ่งยากจนลง ส่วนครอบครัวของเจ้าอิงยิ่งร่ำรวยขึ้น เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าอิงที่มาเกิดเป็นหวน เนื่องจากยากจนมาก จึงต้องเป็นคนใช้อยู่ในบ้านของเจ้าเซียนผู้เป็นหลาน เจ้าเมิ่งที่มาเกิดเป็นเจ้าเซียนจึงกลายเป็นมหาเศรษฐีคนหนึ่ง

     วันหนึ่ง เจ้าหวนได้ฟังมารดาของเขาเล่าว่า “ลุงของลูกคือ เจ้าอิงได้โกงเอาทรัพย์สมบัติของลูกไป จึงทำให้ลูกต้องยากจนทั้งยังต้องไปเป็นคนใช้หลานของเขาอย่างน่าอัปยศอดสู” เจ้าหวนได้ฟังคำบอกเล่าของมารดา จึงเก็บความแค้นอยู่ในใจ และมักคิดหาโอกาสฆ่าเจ้าเซียนอยู่เสมอ

     วันหนึ่ง เจ้าเซียนไปท่องเที่ยวที่ชนบท โดยมีเจ้าหวนคนใช้ติดตามไปด้วยคนทั้งสองไปถึงทุ่งกว้างแห่งหนึ่งซึ่งเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน เจ้าหวนเห็นได้โอกาสจึงชักมีดออกมาพร้อมกับกล่ววว่า “ความจริงปู่ของแก กับพ่อของข้าเป็นพี่น้องกัน แต่เพราะปู่ของแกโกงเอาทรัพย์สมบัติขิงพ่อข้าไปจนหมด จึงทำให้ข้าต้องยากจนตลอดชาติ จนต้องไปเป็นคนใช้ของแก แกเข้าใจหรือยัง ? จงตายเสียเถอะ” เจ้าเซียนเห็นเจ้าหวนถือมีดเข้ามาจะฆ่าตนก็ตกใจรีบวิ่งหนี วิ่งพลางร้องพลาง ช่วยด้วย ! ช่วยด้วย ! เจ้าหวนวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ วิ่งไปถึงชายป่าก็พบวัดแห่งหนึ่งเจ้าเซียนหนีเข้าไปในวัดก็พบพระภิกษุชรารูปหนึ่ง หลวงปู่เห็นเจ้าหวนถือมีดไล่ตามมาจึงกล่าวว่า “โยมถือมีดจะฆ่าใครเล่า ?” เจ้าหวนกล่าวด้วยอารมณ์แค้นว่า “จะฆ่าศัตรู” หลวงปู่หัวเราะกล่าวว่า “โยมอย่าไปฆ่าเขาเลย อาตมามีเรื่องจะบอก” กล่าวจบก็ล้วงเอายาผงห่อหนึ่งให้เจ้าหวนกิน หลังจากกินยาผงแล้ว พลันเจ้าหวนก็เหมือนตื่นจากความฝัน โดยสามารถระลึกเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตชาติได้ทั้งหมด เกิดความรู้สึกทั้งละอายใจและเสียใจ หลวงปู่กล่าวว่า “เจ้าหวนเอ๋ยโยมก็คือเจ้าอิงในชาติก่อน เนื่องจากโยมไปโกงทรัพย์สมบัติของน้องชาย ชาตินี้จึงต้องไปเกิดอยู่ในครอบครัวของเจ้าเมิ่ง ซึ่งก็เท่ากับว่าตนเองทอดทิ้งทรัพย์สมบัติของตนแล้ว” ดังคำกล่าวในพระสูตรว่า “สร้างกรรมใด ย่อมได้รับผลกรรมนั้น” เจ้าเซียนในชาติปัจจุบัน ก็คือเจ้าเมิ่งในชาติก่อน ซึ่งเขาสมควรที่จะได้เสวยสุขจากทรัพย์สมบัติของบรรพบุรุษของเขา

     หลังจากที่หลวงปู่ได้เล่าเรื่องวนเวียนกรรมของเขาทั้งสองจบลงแล้ว ทั้งอาหลานจึงรู้แจ้งในเรื่องกฏแห่งกรรมจากนั้นคนทั้งสองต่างก็ออกบวชบำเพ็ญเพียร เพื่อแสวงหาความหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด