Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
เศรษฐีเกิดเป็นขอทาน | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

เศรษฐีเกิดเป็นขอทาน

577 Views

     สมัยพุทธกาล มีเศรษฐีคนหนึ่งชื่อเยนัน ร่ำรวยด้วยทรัพย์สมบัติมหาศาล แต่เป็นคนตระหนี่ ถี่เหนียวยิ่งนัก เขามักจะกลัวคนมาแนะนำให้ทำบุญบริจาคทาน ทุกวันยังไม่ทันค่ำก็จะสั่งคนใช้ให้รีบปิดประตู เมื่อมีคนมาขอทานก็จะถูกปฏิเสธทุกครั้ง เยนันมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อเมทัน ซึ่งก็ตระหนี่เหมือนบิดา ดังคำกล่าวว่า “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น”

     ต่อมาเยนันสิ้นอายุขัย ไปเกิดเป็นบุตรของหญิงตาบอดหญิงตาบอดคนนี้ ตามองไม่เห็นอะไร เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ ถูกสามีทอดทิ้งอาศัยอยู่ในกระท่อมโกโรโกโสหลังหนึ่ง เมื่อตั้งครรภ์ครบสิบเดือนก็คลอดบุตรชายคนหนึ่ง ตาทั้งสองข้างก็บอดเช่นเดียวกัน สองแม่ลูกจึงต้องดำรงชีพด้วยการขอทาน เมื่อบุตรชายหรือเจ้าบอดดอายุได้ 7 ขวบ หญิงตาบอดก็สอนให้เขาไปขอทานด้วยตนเอง

     วันหนึ่งเจ้าบอดเดินไปถึงบ้านของเมทัน บังเอิญขณะนั้นยามเฝ้าประตูไม่อยู่ เจ้าบอดมองไม่เห็นทาง มือถือไม่เท้าเดินเข้าไปในห้องโถง เมทันเห็นขอทานแปลกหน้าเข้ามา รู้สึกโมโหมากตะโกนเรียกยามเฝ้าประตู ยามกลัวนายจะลงโทษก็ลากเจ้าบอดออกไปนอกบ้าน เจ้าบอดหกล้มหัวแตกเลือดออกร้องไห้ไม่หยุด หญิงตาบอดได้ยินเสียงร้องก็รีบมาประคองบุตรชาย แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “คนอะไรช่างใจร้าย มารังแกเด็กตาบอดทำไม ?” ขณะนั้นคล้ายกับมีเสียงอย่างหนึ่งกล่าวกับเจ้าบอดว่า “ความเจ็บปวดของเจ้าขณะนี้เล็กน้อยนักที่ทุกข์ทรมานกว่านี้ยังรออยู่ข้างหน้า”

     สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงประทับอยู่ในเวฬุวันวิหารกรุงราชคฤห์ ได้ยินเสียงสับสนวุ่นวาย ทรงตรัสถามพระอานนท์ว่าเกิดอะไรขึ้น ? พระอานนท์จึงเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ทรงทราบและขอร้องให้พระองค์เสด็จไปโปรดเด็กคนนั้น

     พระพุทธองค์ทรงเสด็จไปที่เจ้าบอด ทรงใช้พระหัตถ์ลูบศีรษะของเขา พลันนัยน์ตาทั้งสองข้างก็สว่าง ศีรษะที่แตกก็หายเป็นปกติ และที่อัศจรรย์กว่านี้คือ คล้ายกับว่าเขาจะจำเรื่องราวในอดีตชาติได้ พระพุทธองค์ทรงตรัสว่า “ชาติก่อนเจ้าเป็นมหาเศรษฐีชื่อ เยนัน ใช่ไหม ?”

      “ใช่ พระเจ้าข้า แต่ก่อนข้าน้อยโง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้จักให้ทาน สงเคราะห์คนยากไร้ บัดนี้จึงต้องได้รับผลกรรมตามสนอง ได้โปรดเมตตาชี้ทางสว่างแก่ข้าน้อยด้วยเถิด”

     สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตรัสแก่พระอานนท์ว่า “คนเราเกิดมาในโลกนี้ ช่างโง่เขลาเบาปัญญาอย่างน่าสงสาร เกิดเป็นพ่อลูกในชาติหนึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะรู้จักกันได้”