กลับถึงถ้ำหมีเล่อในแดนมนุษย์

396 Views

ครั้นตื่นมาอีกที อาตมาก็พบว่า ไม่มีวัดวาอาราม พระโพธิ สัตว์ เทวดา และก็ไม่มีมหาวิหารอันโอ่อ่าโอฬารเปล่งรัศมีเหล่า นั้นอีก แล้วรำลึกถึงทัศนียภาพที่อาตมาเที่ยวชมเหล่านั้นคล้าย ยังติดต่อเป็นภาพชัดเจนอยู่เบื้องหน้า ยามนั้นรอบ ๆ กาย มีแต่ ความมืดมิด ยื่นมือออกไปไม่เห็นนิ้วทั้ง ๕

อาตมารู้สึกว่า ตัวเองกำลังนั่งหลับตาบนหินก้อนหนึ่งภาย ในถ้ำ ไม่ช้าฟากฟ้าก็ฉายแสงอรุณรำไร อาตมาก็ค่อย ๆ ฟื้นคืน สติเป็นปกติดังเดิม

อาตมาได้นมัสการกราบไหว้อยู่ในถ้ำอีก ๒-๓ วัน แม้ว่า จะกู่ก้องร้องเรียก โหยหาอาลัย ก็หาได้มีข่าวคราวไม่ อาตมา จึงค่อยกระย่องกระแย่งลงจากเขา เดินได้ประมาณ ๒๐ กว่า กิโลเมตรถึงถนนเช่อสุ่ย เห็นผู้คนสัญจรไปมาขวักไขว่ อาตมา ถามคนเดินทาง ต้องลอบตื่นตระหนกแท้จริงขณะนี้เป็นวันที่ ๘ เมษายน ๒๕๑๗ แล้ว คิดคำนวณเวลา ปรากฎว่าอาตมาออกจาก โลกมนุษย์ไปนับเวลาได้ ๖ ปีกับอีก ๕ เดือนเศษ

พระโพธิสัตว์ผู้ตื่นแล้ว เวไนยสัตว์ผู้หลับใหล พุทธธรรมมี มรรค ผู้มีวาสนาผูกพันจึงได้หลุดพ้น อาตมาขอสืบทอดเจตนารมณ์ ของพระอาจารย์ซวีหยุน เผยแพร่ธรรมเพื่อการหลุดพ้นของเว ไนยสัตว์ทั้งหลายผู้มีวาสนาผูกพัน

ขออุทิศส่วนกุศลนี้ เผื่อแผ่ไปยังเวไนยสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง

ได้ปฎิบัติสำเร็จเป็นมรรคผลโดยทั่วกันเทอญ