วิญญาณตาผ่องจากลานธรรมพระศรีอาริย์

402 Views

ณ มูลนิธิชินบัญชร ต.สิชล อ.สิชล จ.นครศรีธรรมราช

วันพุธที่ 29 เดือนกันยายน พุทธศักราช 2547 เวลา 10.30 น.

ในวันพุธที่ 29 เดือนกันยายน พ.ศ.2547 เวลาประมาณ 10.30 น.หลังจากถวายผลไม้ เนื่องในวันรับตายาย ปี พ.ศ.2547 ที่มูลนิธิชินบัญชรในขณะกำลังถวายผลไม้อยู่ พุทธบริกรท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ร่วมถวายผลไม้อย่างถูกต้องตามระเบียบพิธีกรรมอยู่แล้ว แต่ในวันนี้ สังเกตกิริยาท่าทางเหมือนคนไม่รู้พิธีกรรมมาก่อน เวลา จะถวายผลไม้ก็แอบดูคนอื่น กิริยาอาการงกๆ เงิ่นๆ ผิดสังเกต

กูเป็นพ่อของพ่อมึง เขาแทนตัวกูว่าพ่อเฒ่า ชื่อ ทิม เป็นทวด ไม่รู้จักแล้วหรือ ตอนนี้ไปอยู่ที่ลานธรรม

วันนี้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มากันมากมาย ขอบใจนะที่ช่วย หากมึง ไม่ช่วยกูวันนั้น กูคงไม่ได้ไปหรอก สิ่งศักดิ์สิทธิ์ผมขาวๆ น่ะ หน้าตายังเด็กแต่สวยมากพาข้ามา

ข้ายังไม่ได้รับธรรมะ แต่มาถวายผลไม้ได้ มีสิทธิพิเศษ พิเศษ ที่หลานเป็นอาจารย์ถ่ายทอดเบิกธรรม ขอบใจนะ คนอื่นไม่ได้ เข้ามาหรอก

เขาให้มากันจำนวนหนึ่ง ไม่มากเท่าไหร่ ที่อยู่ที่นี่เป็นบรรพบุรุษ แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่

ข้าไปอยู่ลานธรรม ไม่เคยเห็นพระศรีอาริย์ได้ยินแต่เสียง เพราะเขาไม่ให้เห็น ขึ้นไปลานธรรมครั้งนั้น พ่ออาทิตย์จัดใหม่ เป็นหลังๆ ไปอยู่ในห้อง

คนที่ใส่ชุดแบบนี้เขาพามา (ใส่ชุดนักบวชธรรมกาลยุค ขาวที่เรียกว่าเต้าเผา) บอกว่ามาเถอะ มาเยี่ยมลูกหลาน แต่อย่า อยู่ให้นาน เมื่อสักครู่รู้ไหม กูไม่กล้าจับไอ้นั่น (หมายถึงถ้วยน้ำชาที่ถวายพระแม่องค์ธรรมและพานผลไม้) ทั้งหมดนั่นแหละ (ผลไม้ และผลาหารที่นำถวาย) เจ็บมือไปหมด ร้อน เจ็บมือไม่กล้าเปิด เปิดฝาไม่ออก เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือเมื่อสักครู่(ถ้วยน้ำชาพระแม่องค์ ธรรม)

เปิดฝาถ้วยน้ำชาของพระแม่องค์ธรรม เหมือนไฟดูดที่มือ เจ็บยวบๆ เลย

ขอบใจทุกคนนะที่ส่งบุญให้ทุกวัน ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อ ข้าที่ส่งขึ้นลานธรรม แต่เอ่ยบอกว่าพี่น้องบนลานธรรมทั้งหมด ได้กันทั้งนั้นล่ะ ได้ทุกวันเลย ตอนนี้เขาอยู่กันบางคนก็ไม่สบาย เท่าไหร่ ที่ลูกหลานไม่สร้างบุญส่งไปให้น่ะ บางคนก็สบาย บางคน ก็ยังทุกข์ ยังร้องไห้อยู่ ยังถูกทุบตี มีบางรายที่ถูกส่งลงนรก ไอ้พวก นั้นดื้อเอาไม่อยู่แล้ว

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ไม่นานหรอกเขาก็ให้มา เขาบอกว่า วันโน้นน่ะ วันที่เจ้าจะส่งโน่นล่ะ ใหญ่โตมโหฬาร ขี่เครื่องลงมา เต็มไปหมดคอยดูสิ เขาพุ่งจรวดลงมาจากข้างบนโน่นแหละ วันนี้ มาพอเป็นกษัยก่อน มาเท่าที่พวกเจ้าอยู่นั่นล่ะ ไม่มากเท่าไหร่ แต่ดีใจกันทั้งนั้น โอ้โห! แต่ละคนเสื้อขาวไปหมด (ไม่ใช่หมายถึง พุทธบริกร)

ที่อยู่ข้างนอกเสื้อขาว (หมายถึงบรรพชนที่ถูกส่งมาในวัน รับตายาย) เสื้อขาวมากเลย สวยขาวกันทุกคนเลย นั่งอยู่ข้างนอก เขาดีใจกันทั้งนั้นวันนี้มาจากข้างบนกันทั้งนั้น

เจ้าสบายดีกันหรือ กูเห็นบางคนร้องไห้ เวลากรวดน้ำเขาเปิดให้เห็นว่าลูกหลานใครส่งบุญให้บ้าง ตอนเย็นน่ะ เห็นทั้งนั้น คนที่ร้องไห้เป็นทุกข์สิ ไม่มีเงินใช้น่ะสิ ใครช่วยได้ล่ะ

ทำงานสิลูก ออกไปขายของ ใครไปบ้างล่ะ ไอ้ตัวเล็ก ตัวน้อย ไอ้ที่วิ่งกันซนน่ะ (หมายถึงเซียนน้อยจากแดนสุญญตาที่เสด็จพ่อพระชินปัญชรมหาราช มีพระบัญชามาให้ไปช่วยงาน เพราะงานนี้เป็นงานธรรมะ ในการฟื้นฟูสภาพธรรมชาติเดิมกลับ คืนบรรยากาศจะได้สดใส ผู้คนทั้งหลายจะได้อยู่กันอย่างสุขสบาย ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย หาเงินได้ต้องไปจ่ายค่ายาหมด และนี่คือการช่วย สังคมอีกแนวทางหนึ่ง) นั่นล่ะ!

สนุกกันน่ะสิ สนุกด้วยทำงานด้วย นานๆจะได้ลงมา มันก็ ต้องสนุกเป็นธรรมดา

วันนี้ข้าโชคดี ที่ได้มาถวายผลไม้ ขอบใจนะ (มีเจี่ยงซือบุญ เลี้ยงเพิ่งมาถึงก็มานั่งฟังด้วย) อ้าว! นั่นใครล่ะ(คนที่บริจาคที่ให้ เราสร้างพุทธสถาน)

ใจบุญ! แต่…หลังคาบ้านน่ะ บ้านสวยนั่นแหละ แต่ว่าเหลือแต่หลังคาแล้ว(กระซิบ)

วันนี้มีเพิ่มอีกนิดแล้วล่ะ ได้เหมือนก้านร่มน่ะ ได้เพิ่มมาอีก นิดแล้วล่ะ

ข้าไม่รู้จะพูดอะไรแล้วล่ะ ขอบใจทุกคนนะที่ส่งบุญให้ทุก วันแล้วบุญกุศลที่พวกเจ้าส่งให้น่ะถึงทั้งหมด เพียงแต่ว่าข้างบนจะรับได้มากได้น้อยเท่าไหร่แล้วแต่เราส่ง ถ้าลูกหลานส่งให้แบบ ไม่เต็มใจ มันก็ได้นิดเดียว ถ้าหากลูกหลานส่งได้มากคือจิตดี มันก็ได้เต็ม มันอยู่ที่จิตคนส่ง

เจ้ารู้ไหมล่ะ ผีเต็มไปหมดเลย คนใส่หมวกเขาคุมมา มีทั้ง แส้ ทั้งโซ่ ตอนเย็นน่ะ มากันมากมายเลยล่ะ ข้างล่างน่ะ เขามา กันทุกวันเลย ตอนเย็นได้ขึ้นมาแต่ไม่ใช่ทุกวันนะ วันไหน ที่ท่าน เมตตา เขาจะพาขึ้นมาเอง คุมมาเอง ข้างล่างเขาเตรียมตัวจะรำ วงกันอีกแล้วล่ะ มีรำวงกันอีก ขอบใจนะที่ส่งบุญไปให้

เจ้าตั้งใจทำให้ดีนะลูก เพราะบางคนได้หลุดเลย ทำกันให้ดี ให้ตั้งใจ คนที่มีแสงเยอะๆ น่ะ เหนื่อย เขาช่วยมากที่นี่ คนใหญ่น่ะ คนที่มีแสงมากน่ะ พ่ออาทิตย์ท่านทำงานหนัก ทำงานใหญ่ เขาจะส่งให้พิเศษ เขาจะส่งให้วันที่ข้างล่างจะขึ้นมา วันที่ 16 ตุลาคม (พ.ศ.2547)

เขาจะส่งไปข้างบนให้มากที่สุด คือ เขาช่วย

ปู่เกลา เขาอยู่ชั้นสองโน่น อยู่ตึกชั้นสอง นี่ล่ะวิญญาณ ลูกหลานเอ๋ย กว่าจะได้มา กว่าจะได้ไปพบลูกหลานเหนื่อยลูกเอ๋ย นี่กูเหนื่อยนะไม่ใช่ไม่เหนื่อย

เดี๋ยวข้าขึ้นไปก็จะได้ไปพักผ่อนฟังธรรมต่ออีก เขาฟังธรรมกันทั้งวันทั้งคืน นั่งอยู่อย่างนั้นล่ะ เงียบกริบเลย ใบไม้ไม่ขยับเลยล่ะนั่งกันน่ะ

ตั้งแต่ข้าขึ้นไปบนลานธรรม เข้าใจขึ้นเยอะ ทำไมกูไหว้แบบ อุ้มลัญจกรได้ ไม่สังเกตหรือเมื่อสักครู่ เขาให้รู้เป็นพิเศษ ให้ เฉพาะตรงนั้นเมื่อสักครู่ แต่พอครั้งหลังนี้เขาสะบัดมือออกแล้ว ต้องกราบแบบธรรมดา

ตอนนี้ข้างนอกที่เขามา เขาฟังข้าพูด ฟังว่ากูพูดอะไรบ้าง ว่าจะบอกอะไรเจ้าบ้าง ลูกเอ๋ยพี่น้องเจ้ามากันเยอะแยะข้างนอก เขาใส่เสื้อสีขาวกัน หน้าตาเป็นสีชมพู

ส่วนวิญญาณอื่นเขาปิดกั้นไว้ เห็นแต่เฉพาะพวกเรา

เห็นพ่อปู่ คนดำๆ เสื้อไม่ใส่ คุยสนุก เสียงแหลมๆ อยู่ตรง นั่นไง (ชี้มือไปยังตำแหน่งที่พ่อปู่นั่งแฝงอยู่ในกลุ่มสนทนา)

วันนี้เขาดีใจกันลูกเอ๋ย มาเท่าที่พวกเจ้าอยู่นี่ล่ะ

มึงรู้ไหมอีหนูกูเจ็บตา มองได้ที่ไหนล่ะ กูถึงบอกว่ากูมอง ไม่เห็นไงล่ะ อยู่ในแสงสู้เขาไม่ได้แล้วหลานเอ๋ย มึงน่ะพาลูกสาว มาบ้างนะ มาสร้างบุญให้พ่อมันบ้าง(หมายถึงลูกสาวคุณบุญเรียง)

พ่อมันก็มาไงล่ะ พาลูกสาวที่อยู่ที่บ้านมาบ้างนะ เพราะมันทำแบบนั้นพ่อมันลำบากนะ พามาสร้างบุญบ้าง ส่งตายาย วันที่ 16 ตุลาคม (พ.ศ.2547)

พามาบ้าง ตายายเดือดร้อนอยู่นะ มึงช่วยนะลูก สงสารพ่อ มันลูกเอ๋ย เรามีพ่อมีแม่กันทั้งนั้น

บนลานธรรมเขาประกาศแล้วล่ะลูก มาทั้งข้างบนข้างล่าง มาพบกันให้หมดเลย ลูกๆ หลานๆ ใครกี่คน เขาประกาศแล้ว คนที่อยู่ที่นี่นะลูกได้เปรียบกว่าใคร เขารู้ก่อนใครทั้งหมด

บรรพบุรุษเขารู้หมดแล้วได้เปรียบกว่าคนอื่น เขารู้หมดแล้ว ล่ะใครชื่ออะไร ลูกหลานอยู่ที่ไหน เขารู้หมดแล้ว เขาเตรียมตัว กันแล้ว เขาดีใจมาก

ไม่ใช่ให้บรรพชนอย่างเดียวนะลูก ให้ตนเองด้วย สร้างให้ มากที่สุด สร้างให้เร็วๆ สร้างให้มาก ให้เยอะๆ เลยนะ ทุ่มไปเลย นะมีเท่าไหร่ทุ่มลงไปนะลูกนะ

รายชื่อบรรพชนที่ว่าลูกหลานมาสร้างบุญ เขียนรายชื่อ ไปให้ สมมติว่าในวันนั้น ลูกหลานไม่ได้มาแล้วต้องลบรายชื่อทิ้ง บรรพชนก็เหมือนไฟลวกไงลูก เหมือนรถน้ำมันระเบิดไงล่ะ อย่าง นั้นเลย

น่าสงสารนะ ไม่รู้จะทำอย่างไร ลูกหลานไม่เข้าใจและไม่เชื่อ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร มันเป็นเรื่องของอีกมิติ เป็นเรื่องของพลังงาน เหมือนกูไปเห็นปุ๊บกูก็ต้องรู้แล้ว ต้องได้เห็นด้วยตัวของท่านแล้ว แต่เรื่องของเรื่องคือตาเนื้อมองไม่เห็น และไม่เชื่อ เขาเห็นแต่ตา เนื้อเขา ไม่เชื่อเรื่องของพลังงาน

เรื่องแบบนี้มีจริงนะลูกเอ๋ย เชื่อเถอะ ไม่อย่างนั้นคงมาใช้ ร่างนี้ไม่ได้หรอก กูมากับคนนี้ไม่ได้ หากไม่มีวิญญาณ มึงดูสิว่า มันกับกูหน้าตาเหมือนกันไหม คนละหน้ากันเลยมึงดูสิ

กูอยู่บนลานธรรม เขาพูดกันเพราะๆ มากเลยล่ะ อยู่ข้างบนไม่ได้พูดเหมือนเจ้านะ เขาพูดหวาน แต่ละคนหน้าตาสดใสทั้งนั้น ผู้บรรยายมาจากหลายที่ สวยๆ งามๆ หล่อๆ ยังเป็นเด็ก ยังหนุ่มก็มี

หนุ่มคนนั้นเป็นหัวหน้า ประชุมแต่ละครั้งยืนสูงกว่าใครทั้ง หมด พูดเสียงหวานเลยล่ะ เสียงหล่อเหมือนรูปร่างเลย นี่กูจะกลับ แล้วนะได้เวลาแล้ว

กูมากับลำแสง กูจะบอกอะไรให้นะ ให้ทุ่มๆๆๆ ไม่ว่าบุญ อะไรคิดเอาเองสิ

กูจะไปแล้วนะลูก ขอบใจนะวันนี้ที่ได้สร้างบุญ ขอบใจที่พา มาให้มีโอกาสได้มาพูดมาคุย ได้มาเห็นลูกหลานมีความสุขก็ดีใจแล้วลูกเอ๋ย ทุกคนเลยนะ บุญกุศลที่พวกเจ้าสร้างนะลูก กูได้รับ บุญอะไรที่เจ้าสร้างต่อไปเจ้าก็ได้รับนะ บ้านอย่าให้เหลือแต่หลังคานะ ให้มีเพดานให้มีเสาเรือน มีอะไรให้ครบ ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องอะไรให้ครบนะลูก นี่เป็นตัวอย่างนะลูก ทำแล้วทำให้มันจริง ให้มันทุ่มเท ให้ตั้งใจ ศรัทธานะ บันไดก็เหมือนกันสร้างแล้วสร้าง ให้มันเสร็จ อย่าสร้างข้ามขั้น สร้างแล้วสร้างให้มันครบทุกขั้น นะลูก เราขึ้นบนเรือนก็สบายใจ ไม่ตก ยกขากว้างพลัดตกร่อง บันไดนะ ปริศนานะ มึงเข้าใจนะลูก และต่อไปทุกคนนี่คือตัว อย่าง ตั้งใจให้ดีมากๆ ผลนิพพานไม่ไปไหนลูกเอ๋ย บรรพชนลูก หลานทุกคนก็ได้รับมรรคผล และอานิสงส์ตรงนี้ที่กูได้รับ พวกมึง ได้รับเหมือนกันนะลูก บรรพชน 7 ชั้น ลูกหลาน 9 ชั้น ข้างบน เขาสอนให้กูได้รับรู้นะ เขาเหล่านั้นได้บุญกุศล พวกมึงทั้งหมดตั้ง ใจบำเพ็ญบุญกุศลก็ส่งถึงเขา ถ้าเขาได้บรรลุนิพพาน เจ้าก็บรรลุ นิพพาน ท่านบอกว่านิพพานไม่ได้อยู่ไกล ถ้าหากลูกหลานตั้งใจ ส่งบุญให้จริง

โชคดีนะ.