วิญญาณดารากร พรพิมล

400 Views

ณ มูลนิธิชินบัญชร ต.สิชล อ.สิชล จ.นครศรีธรรมราช

วันเสาร์ ที่ 9 ตุลาคม พุทธศักราช 2547 เวลา 12.25 น.

มีวิญญาณตนหนึ่งมาอาศัยร่างเพื่อจะมาบอกเรื่องราว ร้อง ด้วยความเจ็บปวด ทำให้รู้ว่าเป็นวิญญาณที่ถูกทรมานจากนรก

ช่วยด้วย! ช่วยที เร็วๆ เจ็บ ไฟไหม้หมดแล้ว

ช่วยด้วย ช่วยเราด้วย ตามตัวเจ็บไปหมด ช่วยหยิบหนาม ออกให้ที ได้โปรดเถอะ อย่าทำข้าเลย

โอ๊ย! มันเจ็บ มันเปื่อยเน่าทั้งตัวแล้ว มาจากนรก ลูกหลาน เอ๊ย กูอยู่บนต้นงิ้ว

โอ๊ย! มันเปื่อย มันเจ็บ เขาให้กูขึ้นมา

โอ๊ย! ยังเปื่อยเน่าอยู่เลย น้ำเหลืองน้ำหนองเต็มหมดแล้ว เขาไม่ให้ช่วย เขาให้เจ็บ เขาว่ากูจะไม่สำนึก เขากลัวกูหนี เขาคุม ไม่ทันเขากลัวว่าจะหนี กูเจ็บ กูทนไม่ไหวแล้ว

กูชื่อ ดารากร พรพิมล กูเป็นผู้หญิงหากิน กูเป็นกะหรี่ โอ๊ย! กูเจ็บไปหมดแล้ว กูอยู่บนต้นงิ้วกูปีนต้นงิ้ว กูเป็นคนนคร อำเภอ ปากพนังกูอยู่ปากพนังฝั่งตะวันตก กูตายนาน 100 ปีแล้ว

กูชอบเอาผัวเพื่อน ตอนนั้นอายุ 20 กว่าปี

กูเอาทั้งนั้น ถ้าพอใจ โอ๊ย! โอ๊ย! หอกติดหลัง เจ็บ! ทำอาชีพนี้ ได้เงินบ้างไม่ได้บ้าง กูทำตามอยาก

ตอนมีชีวิตลำบากแร้นแค้น ตอนตายอายุ 70 ปี เลิกแย่ง ผัวเพื่อนตอนอายุ 60 กว่าปี ชีวิตเกิดมาไม่ได้สร้างบุญเลย กูอาย! กูอาย กูทำบาป กูทำชั่ว

กูอยู่กับลูก เวลาเจ็บไข้ ลูกคอยดูแล มีแฟนแฟนก็ตายก่อน กูก่อนจะตายเป็นไข้จับสั่น ได้แต่กินยาสมุนไพร มันทรมาน มัน เย็น มันร้อน ปวดตามกระดูก ตามเส้น เจ็บตามตัว ผอมลงๆ กิน อะไรไม่ได้ เจ็บคอ เป็นไข้จับสั่นอยู่สิบกว่าวันก็ตาย

มาที่นี่ในครั้งนี้เพื่อมาบอกว่าพวกเปรต พวกสัตว์ทั้งหลาย นรกวิญญาณขึ้นมาแล้ว ให้เตรียมตัวต้อนรับเขา เขาจะมาขอบุญ ขอกุศล ให้ลูกหลานสร้างบุญสร้างกุศลให้ด้วย เพราะถ้าลูกหลาน ไม่มา เขาก็ไม่ได้มา เขาให้มาบอก กูขออนุญาตให้กูพูดก่อน เพราะ ไม่มีลูกไม่มีหลาน ช่วยกันนะลูก

นรกมีจริงๆ เขาเจ็บ กูอยู่แต่ในกองไฟ กูปีนแต่ต้นงิ้ว ถูกหมา ปากเหล็กกัด กูถูกกาจิกทุกวัน กูถูกเหล็กแหลมแทงทุกวัน กูเจ็บ! มันเน่า มันเปื่อย ช่วยกูที

คนสมัยนี้เห็นสิ่งภายนอก นอกจากผู้ปฏิบัติธรรมเท่า นั้นแหละที่เข้าใจ คนทั่วไปเขาไม่เข้าใจ เขาสนุกกันอย่างเดียว เขาว่าใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เกิดมาแล้ว ผลสุดท้ายเขาไม่เชื่อกัน ไม่เชื่อ เขาก็ต้องลงไปอีก พวกเราพยายามทำหน้าที่ตรงนี้ เท่าที่จะทำได้ ในการทำหน้าที่ตรงนี้ จะถูกขัดขวางไม่น้อย เราตรากตรำลำบาก คนไม่ค่อยยอมรับ ท่านเห็นไหม เราพยายามที่จะให้คนทั้งหลายได้ เข้าใจ มันยากเหลือเกิน เข้าใจไหม ท่านเล่าไปเลย เล่าให้มากที่สุด จะเป็นแบบอย่างเอาไว้พิมพ์หนังสือ

อย่าเที่ยวเหมือนกู อย่าคบชู้ อย่าแย่งผัวเพื่อน รักใครชอบ ใครให้เป็นตัวเป็นตน อย่าเป็นหญิงโสเภณี ดูตัวอย่างกูสิ อยู่ใน นรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ต้องอยู่กับกองไฟ ปีนแต่ต้นงิ้ว พอปีนขึ้นไป หนามพุ่งเข้ามาแทงฝังอยู่ในเนื้อ ถูกแทงถูกตีถูกฟัน พอตกลงมา สุนัขปากเหล็กมันกัด มันฉีกเนื้อทั้งหมด อีแร้งก็มี

เขาเอาหอกแทงข้างหลัง ยมบาลมันแทงทะลุหน้าทะลุหลัง สมกับความอยากที่มีตัณหา เขาสอนว่า ตัณหามาก ตัณหาจัด ทำตัวไม่ดี ทำตัวไม่สมกับเป็นผู้หญิง ไม่เป็นแม่บ้านแม่เรือน ทำตัวเป็นกากีเขาบอกว่านี่แหละผลกรรมที่มึงทำไม่ดี แย่งผัวเพื่อน มีความสุขแค่ชั่วคราว ผลกรรมมึงได้รับแบบนี้ ถ้ามึงขืนทำอีก ถ้าไปเกิดใหม่ มันยิ่งหนักกว่านี้ มึงจะได้เกิดเป็นหมาจะได้เป็น สัตว์ 4 ขา

เขาบอกว่าต้องไปเกิดเป็นหมา เขาให้มาบอกว่าอย่าทำชั่ว เป็นผู้หญิง ให้เป็นกุลสตรี ให้เป็นแม่บ้านแม่เรือน อย่าทำตัวสำส่อนไม่เช่นนั้นต้องลงนรกทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นใครท่านบอกว่าจะ ไม่ไว้หน้า ถ้าทำชั่วเรื่องโลกีย์แบบนี้ เขาถือว่าเป็นบาปใหญ่หลวง ไม่เหมาะสมที่จะเกิดเป็นผู้หญิง หวังเงินเพียงเล็กๆ น้อยๆ ความสุขแค่ชั่วคราว เขาบอกว่า ท่านสั่งมาถ้าผู้บำเพ็ญอยู่ที่นี่ มีจิตอกุศล ท่านบอกว่าจะได้รับโทษเช่นกัน จะหนักจะเบาอยู่ที่การกระทำ ถ้าผู้ใดคิดผิดเรื่องโลกีย์ ท่านบอกว่าจะลงข้างล่าง ไม่ได้ขึ้นข้างบนแน่นอน จะช้าจะเร็วอยู่ที่เราทำผิด กูกลัวแล้ว มันเจ็บ

ความเจ็บปวดทรมานที่ได้รับ หลังจากทิ้งกายสังขารมัน เจ็บลูกหลานเอ๊ย กูเจ็บเหมือนเอามีดกรีดให้มันแตกเป็นเสี่ยงๆ กรีดให้มันแยกกัน แสบๆ ร้อนๆ

โดนกรีดทั้งตัวเลยลูก ทำให้มันยับ ทนความเจ็บปวดไม่ได้ ตาย! พอฟื้นขึ้นมาก็ปีนขึ้นไปอีกเป็นอยู่เช่นนี้บางทีก็ช้าบางทีก็ เร็วอยู่ที่จิต กูเจ็บ เขาเอาน้ำสาดให้ฟื้น

ตอนนั้นพญายมยังไม่พิพากษาโทษ เขาให้ทรมานก่อน

วันที่กูตายใหม่ๆ ไปที่…ยมโลก เขาไปพิพากษาโทษ คำ แรกเขาพูดว่าอีนางกากีมาแล้ว ถึงเวลาหมดอายุขัย ถึงเวลา ตายมาชำระโทษทัณฑ์ ผู้หญิงแบบนี้ไม่สมควรจะอยู่ต่อ เขาให้ ตายก่อนอายุ จริงๆ ต้องตายตอนอายุมากกว่านี้ เขาลดอายุลง 17 ปี เขาเปิดบัญชีให้ดู เขาบอกว่า สร้างกรรมมาก กว่าสร้างบุญ ความชั่วมากกว่าความดี เขาเสียใจ

สมัยตอนมีชีวิตแถวบ้านมีวัดอยู่ริมคลองพายเรือไปวัด วัดปากพนังตะวันตก ไม่ค่อยได้ไปวัด เหตุผลที่ไม่ค่อยได้ไปเพราะ ไม่ชอบไปวัด

เมื่อสมัย 100 กว่าปีมาแล้ว ตรงกับรัชกาลที่ 3 ปลายๆ เจ็บ! มันเจ็บ

กูไม่มีพลัง กูไม่มีแสง มองไม่เห็น อยู่แต่ในนรก

มาที่นี่ได้โดยมียมทูตคุมมา 2 ตนเขาคอยอยู่ข้างนอก ยมทูตขาว- ดำ มาคอยอยู่ เขาต้องพากูกลับลงไปอีก กูไม่อยากไป นี่กูบอกให้ช่วย กูไม่อยากลงไปแล้ว กูไม่อยากไปนรก

กูขอมา เขาบอกว่าใครจะขึ้นมาบ้างวันนี้ มาให้หลักฐาน เขาขอใบประกาศ เขาไปประกาศตามขุมนรกว่าใครจะมาสร้าง บุญบ้างเขาจะให้มา กูเจ็บทนไม่ไหว กูมาขอตายเอาดาบหน้า

กูอยากไปที่สบาย สบายเหมือนพวกเจ้า ไม่ต้องเจ็บ

เขาบอกว่าถ้าลูกหลานไม่มา เขาก็ไม่ได้มา บางคนร้องเสียใจ บางคนร้องกลัวลูกหลานจะไม่มา เขากลัวว่าจะไม่ได้ขึ้นมา เขา กลัว

สงสารคนที่ไม่ได้ขึ้น กูยังโชคดีที่กูสมัครมาก่อน ยิ่งมีโอกาส ดีกว่าเขา เขาบอกว่าลูกหลานไม่มาสักคน วันนั้นไม่รู้ว่าเขาจะได้ ขึ้นมาพูดเหมือนกูหรือเปล่า

ขอบใจ สำหรับการกรวดน้ำเป็นพิเศษให้ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะ ให้กูรับไหม เพราะกูมีกรรมมาก เจ้าช่วยกูด้วยสิลูก ช่วยกราบขอ ช่วยให้เขาเมตตา ถ้าเขาเมตตากูก็ได้รับถ้าเขาไม่เมตตากูก็ไม่ได้รับ

เดี๋ยวพอกูจะกลับ ให้กรวดน้ำ สวดพระคาถาชินบัญชร 3 จบ และเอาเทียนปักบนหัวให้ที ให้เทียนนำทาง เทียนที่จุดแล้ว

ขอบใจที่ช่วยทำให้ความรู้สึกดีขึ้น

ขอบใจ รู้สึกเบาขึ้น ขอบใจนะที่ช่วย

อย่าทำชั่ว สิ่งไหนที่ไม่ดีอย่าทำเป็นอันขาด นรกไม่ยกเว้น สวรรค์มีแต่คนดี นรกมีแต่คนชั่ว ทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ถ้าผิด แล้วให้แก้ไข อย่าให้ผิดต่อไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นให้สำนึกผิด ให้ จิตสงบอย่าวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น อย่าเที่ยวปากพล่อยว่าคนอื่น ด่าคนอื่น เมื่อก่อนกูปากจัด กูเที่ยวด่าเขา เพราะกูเอาผัวเพื่อน พอเพื่อนมาด่า กูก็ไม่ยอม เชื่อเถอะลูก นรกมีจริงๆ มีทุกขุม ขุมเล็กขุมใหญ่ ขุมมากขุมน้อย ขุมลึกขุมตื้น ก็เหมือนกับราง หมากขุม กูเจ็บ

โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญ น้ำข้าวที่กินแล้วก็ได้ให้หมากิน คนที่ ทำความผิดแบบนี้ เขาจะพิพากษาโทษตามขบวนการตามบาป หนักบาปเบา กรรมหนักกรรมเบา บางคนไปเป็นเปรตก็มี

ในกรณีที่ความผิดที่ว่าไปแย่งผัวเพื่อน ต้องเป็นเปรตด้วย เพราะกรรมอื่นมันยังมี ไม่ใช่แย่งผัวเพื่อนอย่างเดียว คนเราวิบาก อื่นมันยังมี มันต้องเปลี่ยนไปตามสภาพกรรมที่สร้าง ทุกจิตญาณมีโอกาสเป็นไปตามกรรมที่สร้างทั้งนั้น แล้วแต่เขาจะกำหนดให้ ไปเป็นอะไร ไปกินขี้ตัวเองก็มี

ในกรณีของกู กูยังไม่หมดกรรมตรงนี้ ยังขึ้นต้นงิ้ว กูไม่รู้ว่ากูต้องไปเป็นเปรตด้วยไหม เพราะกรรมที่กูสร้าง กูยังขึ้นต้นงิ้วไม่ หมดเลย

เมื่อสักครู่ที่เขาประกาศ ใครจะมาสร้างบุญเขาให้มา เขา ไม่ได้ปล่อยทันที เขายังล่ามโซ่อยู่เลย ตอนมาถูกล่ามโซ่ด้วย เขา ล่ามมือล่ามเท้า เขาลากมา

พอมาตรงนี้ ประตูมันเปิดเอง ยมทูตตอนนี้ท่านอยู่ตรงนี้อยู่ ข้างประตู

ยมทูตเขาต้องบอกใครไม่รู้ ไม่รู้ใคร เขาพูดกูฟังไม่รู้เรื่อง ไม่ได้ยิน ฟังไม่ได้เจ็บแก้วหู

ได้ยินแต่เสียงอย่างเดียว กูจะดู แต่เปิดตาไม่ได้ เขาบอกว่า ถ้าเปิดตาไม่สามารถทนได้หรอก เพราะว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกกูจะมา วิญญาณบาปไม่สามารถดูได้ เขาบอกว่าที่นี่มีแสงสว่างเหนือ สิ่งใด พวกผีปิศาจไม่กล้ามา ไม่กล้าเข้า พวกกูเป็นพวกผีปิศาจ เป็นวิญญาณบาป

คนที่เขาไม่ค่อยเชื่อ หาว่าเราทำอะไรกันอีกไม่รู้ สิ่งที่เราต้อง เอาหลักธรรมทั้งหลายต่างๆ หาว่าเราซื้อสวรรค์ เที่ยวพูดกัน เขา สร้างบาป

วิบากกรรมของคนประเภทนี้ ข้างล่างที่กูไปขุมนี้ เขาเอา เหล็กแทงทะลุหน้าทะลุหลัง แทงปากแล้วดึงออกมา

เขาไม่เข้ามาดูว่าเราทำอะไร เราพูดธรรมะให้คนฟังทุก วันชี้ทางไปนิพพาน มีชั้นเรียนบ่อยที่สุดในประเทศไทยไม่ ได้หยุดไม่ได้หย่อน แต่เขาก็หาว่าเราทำชั่ว อคติโดยเฉพาะ คนปริมณฑลนี้ข้าง นอกที่ไกลออกไปเขาเลื่อมใสเรา แต่คน แถวนี้ยังอคติ เขาว่าเราทำผิด คิดชั่วมากมาย ด่าว่าอยู่ตลอด เวลา เราออกข้างนอกบางทีแสบหู ไปถึงเขาเที่ยวพูดที่คิว รถบ้าง เที่ยวว่าค่อนขอด ผู้ชายก็มี ผู้หญิงก็มี แต่เราก็ทน เราไม่ว่าอะไร เราก็ทำหน้าที่ของเราเรื่อยๆ เราก็พยายาม ให้คนเขาเชื่อ เขามาเราก็บอกกล่าว แล้วก็อบรมศีลธรรม คุณธรรม จริยธรรม ที่เราทำนี้เราทำเพื่อให้ปณิธานของในหลวง เป็นผล เป็นความจริงขึ้นมาให้ได้ ว่าด้วยปณิธานแผ่นดินธรรม แผ่นดินทอง คือแผ่นดินที่ไม่มีสารพิษ เป็นแผ่นดินที่อุดมสม บูรณ์ แผ่นดินธรรมก็คือ แผ่นดินที่คนประพฤติอยู่ในศีลใน ธรรม เราพยายามทำตรงนี้ เหนื่อยยากลำบาก แต่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ว่าทำไมเขาไม่มาดูสักที เราก็พยายามประกาศให้เขาเข้ามา แต่เขาก็ไม่เข้ามา เอาแต่ว่ากันทั้งนั้น นี่คือสิ่งที่เราทำวันนี้ ฉะนั้นสิ่งที่ ท่านทำมาแล้วในอดีต ผลก็ออกมาแบบนี้ ใครทำ ใครก็ได้รับผลเป็นธรรมดา ท่านพอเข้าใจนะ ทำไมถึงเงียบล่ะ โลกมนุษย์ โลกกายเนื้อก็อย่างนี้แหละ คนสมัยนี้ไม่เชื่อในเรื่อง ของอีกมิติหนึ่ง ในเรื่องของพลังงาน ในเรื่องของจิตญาณ

สนทนายังไม่ทันจบ ความพญามัจจุราชเมตตามาขยาย ความต่อ