Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
ครั้งที่ 5 สัมภาษณ์ลูกทรพีในอเวจี | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

ครั้งที่ 5 สัมภาษณ์ลูกทรพีในอเวจี

468 Views

ประทับทรง วันที่ 4 มีนาคม 2527

เทพดาวหลิว: คืนนี้เป็นวันเกิดของพระกรรมฐานจี้กง สานุศิษย์ต่างมาเซ่นไหว้ ด้วยความเลื่อมใสศรัทธา รังสีธรรม พวยพุ่งดุจสายรุ้ง คาดว่ากิจกรรมธรรมะของสำนักเซิ่งเทียน ไม่ช้าคงเจริญรุ่งเรืองไปไกล เช่นนี้จึงไม่เสียแรงที่เหล่าเทพ พรหมได้อุตส่าห์ลงมาเมืองมนุษย์ลิขิตหนังสือ ขอให้สานุศิษย์ ทั้งหลายจงมานะพยายามต่อไป อย่าย่อท้อ เมื่อใจบุญกุศล เต็มขั้นสมบูรณ์ จักเหลือชื่อไว้ในโลกา เสวยสุขยังแดนสวรรค์

พระจี้กง:
กตัญญู รู้คุณ ธรรมของคน
กรรมส่งผล ทรพี พ่วงติดกาย
การเลี้ยงบุตร ไม่อบรม ขมที่ใคร
อันวัวหาย ล้อมคอก ออกสายไป

พระจี้กง: มนุษย์เกิดมาในโลก ควรมีความกตัญญูจึง ไม่เสียแรงเปล่าที่พ่อแม่ได้ชุบเลี้ยงอุ้มชูมา ผู้ใดเนรคุณพ่อแม่ จักมีความผิดข้ออกตัญญู บั้นปลายจักต้องถูกสวรรค์เบื้อง บนลงโทษ เมื่อตายแล้วยังต้องเป็นสมาชิกของนรกอเวจี

ชิวเซิง: รุนแรงถึงขั้นนั้นเชียวหรือครับ?

พระจี้กง: แล้วเธอคิดว่าอาจารย์พูดล้อเล่นล่ะซิ

ชิวเซิง: เปล่าครับ...เพียงแต่คิดว่าความผิดของการ อกตัญญู คงไม่ถึงขั้นต้องตกนรกอเวจี

พระจี้กง: นั่นต้องแล้วแต่เหตุการณ์ อย่างเช่นบาง คนนอกจากไม่เลี้ยงดูพ่อแม่แล้ว ยังด่าทุบตีพ่อแม่อีก พฤติกรรมเช่นนั้นเป็นความผิดขั้นอุกฤษฏ์ ถ้าไม่ส่งไปลงนรก อเวจี จะให้ส่งเขาไปเสวยสุขยังสวรรค์งั้นหรือ?

ชิวเซิง: ความจริงก็ใช่ อาจารย์พูดมีเหตุผลดี

พระจี้กง: เอาละ...เรารีบเดินทางกันเถอะ

ชิวเซิง: ผมนั่งเรียบร้อย ไปได้แล้วครับ

พระจี้กง: ระยะนี้อาจารย์สังเกตการประพฤติปฏิบัติ ของเธอ รู้สึกก้าวหน้าขึ้นมาก แต่บางครั้งยังแสดงอาการเย่อ หยิ่ง ยังต้องปรับปรุงอีก

ชิวเซิง: ได้ฟังอาจารย์พูดเช่นนี้ ศิษย์ละอายใจจังต่อไป ผมจะพยามยามฝึกหัดบ่มนิสัยให้เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่ เสมอ ขอให้อาจารย์หมั่นอบรมชี้แนะด้วย

พระจี้กง: สาธุ....“รู้ผิดจักแก้ไขเป็นยอดประเสริฐ” อย่างนี้จึงไม่เสียแรงเปล่า ในการพรํ่าอบรมของอาจารย์ เอาละ...รีบลงจากดอกบัว หัวหน้าแดนและพัศดีตั้งแถวรอ คอยอยู่แล้ว

ชิวเซิง: กระผมขอคารวะท่านหัวหน้าและทุกท่าน

หัวหน้า: ชิวเซิง ไม่ต้องมากพิธีหรอก

ชิวเซิง: วันนี้ได้มารบกวนท่านอีกแล้ว

หัวหน้า: เป็นภาระหน้าที่ ว่ารบกวนได้อย่างไร เมื่อ หนังสือเรื่องนี้เขียนเสร็จ คงสามารถเหนี่ยวรั้งสัตว์โลกผู้ดื้อ รั้นได้ไม่น้อย

พระจี้กง: เอาละ...เราเดินพลางคุยพลางก็แล้วกัน

หัวหน้า: ครับ...เกือบถึงประตูคุกแล้ว (ขณะนี้ หัวหน้า แดนสั่งให้พัศดีเปิดประตูคุก พระจี้กงเอาแก้ววิเศษออกมา ส่อง)

ชิวเซิง: นั่นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังพิงลูกกรงอยู่ สวม เสื้อผ้าขาด ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง มีเลือดปนหนองไหลเยิ้มเต็มตัว ลักษณะน่าสะพรึงกลัว

พระจี้กง: ชิวเซิง...เธอเข้าไปสัมภาษณ์เถิด

ชิวเซิง: ครับ...ผมจะเข้าไปสัมภาษณ์เดี๋ยวนี้ (วิญญาณ บาปเห็นชิวเซิงไปใกล้อย่างกระทันหัน มีท่าทางหวาดกลัว)

ชิวเซิง: ไม่ต้องกลัว ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก

วิญญาณบาป: ท่านเป็นมนุษย์ ทำไมจึงเข้ามาในสถาน ที่ซึ่งมืดมิดไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเช่นนี้

ชิวเซิง: ผมได้รับเทวโองการให้ลิขิตหนังสือ คุณจะ กรุณาเล่าเรื่องที่ผ่านมาให้พวกเราฟังบ้างได้ไหม?

วิญญาณบาป: ไม่มีอะไรน่าเล่าหรอก

ชิวเซิง: คุณอย่าคิดเช่นนี้ เพียงแต่คุณเล่าถึงสิ่งที่ได้ กระทำให้พวกเราฟัง เพื่อบันทึกลงในหนังสือธรรมะ อัน เป็นการตักเตือน ชี้แนะให้ผู้คนละชั่วทำดี ผมเชื่อว่าหัวหน้า แดนที่นี่คงจะรายงานให้ท่านยมบาล ลดโทษให้แก่คุณได้บ้าง

วิญญาณบาป: จริงหรือ...งั้นผมจะเล่า แต่ว่าตอนนี้ผม หิวจนไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดอยู่แล้ว

พระจี้กง: จงรีบกลืนยาเม็ดนี้เข้าไป

วิญญาณบาป: โอ...ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว หวนรำลึกถึงตอน เป็นมนุษย์ ได้อาศัยอยู่ที่ตำบลหนึ่งของภาคใต้ พ่อแม่เป็นคน ร่ำรวยของท้องที่นั้น เนื่องจากผมเป็นลูกคนเดียว ดังนั้นพ่อ แม่จึงรักและตามใจตั้งแต่เด็ก เพียงแต่เอ่ยปากก็มีเงินใช้ครั้นได้เงินมาก็ไปมั่วสุมกับพวกเพื่อน ๆ เอาแต่กิน ดื่ม เล่นการ พนัน หาความสุข โดยเฉพาะไปเช่าบ้านอยู่ร่วมกับเพื่อนหญิง หรือเสพยาเสพติด จากวันเป็นเดือน พิษยาเสพติดส่งผลให้ จิตใจเลื่อนลอยท้อแท้ ไม่คิดหาความเจริญก้าวหน้า

คุณพ่อก็ยุ่งกับธุรกิจการค้า ส่วนคุณแม่ก็นั่งติดกับโต๊ะ ไพ่ทั้งวัน ซึ่งมักจะ 2-3 วัน กลับบ้านที เนื่องจากยาเสพติดมี โทษต่อร่างกาย จึงทำให้ผมรู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง บ่อย ๆ แต่ยังคงกลับบ้านไปขอเงินเพื่อซื้อยาเสพติดมาเสพ อยู่เสมอ โดยคิดแต่เพียงขอให้ได้มีความสุขชั่วครั้งชั่วคราวก็ พอ สุขภาพร่างกายจะเป็นอย่างไรไม่เคยสนใจ เป็นอยู่เช่นนี้ ได้ 3 ปี ต่อมาเนื่องจากคุณพ่อถูกเพื่อนล้มแชร์ จึงพลอย ทำให้เป็นภาระ มีหนี้สินท่วมตัว ต่อมาไม่นานบริษัทก็ประสบ กับภาวะล้มละลาย โรงงานที่มีอยู่จำต้องหยุดดำเนินกิจการ เหตุนี้จึงทำให้คุณพ่อคิดมากจนล้มป่วยบ่อย ๆ ส่วนคุณแม่ก็ กลัดกลุ้มเสียใจ

วันหนึ่งผมเกิดความกระหายยาเสพติดอย่างรุนแรงแต่ ไม่มีเงินซื้อ จึงรีบขึ้นรถกลับบ้าน หวังจะขอเงินคุณแม่ ๆ เห็น ลักษณะท่าทางของผมก็รู้ว่าติดยาเสพติด ดังนั้นจึงปฏิเสธไม่ ยอมให้เงิน ด้วยเกรงว่าผมจะถลำยิ่งลึก ตอนนั้นเป็นเพราะ ผมเกิดความอยากยาเสพติดอย่างรุนแรง จึงค้นหาเงินตาม ตัวคุณแม่ ๆ ด่าไม่ขาดปากว่าผมเป็นลูกเนรคุณเนื่องจากผม เกิดโทสะชั่ววูบขาดสติยั้งคิด ได้ผลักคุณแม่ล้มลง แล้วแย่งเอาเงินไปซื้อยาเสพติด เมื่อผมกลับมาบ้านอีกครั้ง จึงรู้ว่า คุณแม่ได้เสียชีวิตแล้ว คุณพ่อความจริงป่วยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อ เหตุการณ์เช่นนั้นก็ด่าว่าใหญ่ไม่หยุดปาก ปรากฏว่าต่อมาอีก ไม่กี่วัน คุณพ่อก็เสียชีวิตตามไปอีกคน

ต่อมาวันหนึ่ง ขณะที่ผมอยู่ท่ามกลางการต่อสู้วิวาท ของเพื่อน ๆ ผมได้ถูกคนตีหัวด้านหลัง โชคร้ายจึงต้องตายแต่ ยังวัยรุ่น เมื่อวิญญาณถึงยมโลก ยมบาลไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้เจ้าหน้าที่ยมหัวม้าหัววัวลากผมไปโบยเดี๋ยวนั้น 200 ไม้ ก่อนแล้วค่อยพิจารณากัน ได้เห็นคุณพ่อคุณแม่อยู่ข้าง ๆ ซึ่ง ถูกยมบาลตำหนิว่า “เลี้ยงลูกไม่อบรมสั่งสอน เป็นความผิด ของใคร? พวกเจ้าผู้เป็นพ่อแม่ไม่รู้จักปรับปรุงตนให้ดี ควรถูก ลงโทษอันหนักจากนรก” หลังจากนั้นผมก็ถูกนำตัวมาพบ ยมบาลอีก ยมบาลได้ตวาดด้วยเสียงอันดังว่า เจ้าคน อกตัญญูจะต้องให้เจ้าเจอกับรสชาติโทษทัณฑ์ต่าง ๆ ของ นรก เสร็จแล้วจึงจะส่งไปจองจำไว้ที่ขุมอเวจี ไม่ได้ผุดเกิดอีก ตลอดกาล

ชิวเซิง: ที่แท้เป็นเช่นนี้ ถึงได้ถูกตัดสินให้มาทนทุกข์ที่ นรกอเวจีอยู่ที่นี่ขอให้สามารถสำนึกถึงความผิดในอดีตและ ควรจะรู้ถึงบุญคุณของบิดามารดาที่ได้ชุบเลี้ยงบุตรธิดาด้วย ความยากลำบาก

พระจี้กง: ชิวเซิงไม่ต้องพูดให้มากความ ตอนมีชีวิตไม่ เชื่อกฎแห่งกรรม ทำแต่ความชั่วช้า ยังสมควรแก่การเห็นใจ อีกหรือ?

ชิวเซิง: อาจารย์ครับ...เขาก็สำนึกผิดแล้ว ทำไมไม่ให้ โอกาสแก่เขาบ้าง

พระจี้กง: ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เอาละ...การทัศนา ของคืนวันนี้เอาเท่านี้ก่อน รีบอำลาท่านหัวหน้าแดน

ชิวเซิง: กระผมขอลาท่านหัวหน้าและทุก ๆท่าน

หัวหน้า: ขอส่งท่านจี้กงและชิวเซิง

พระจี้กง: ชิวเซิง...รีบขึ้นดอกบัว

ชิวเซิง: ผมนั่งเรียบร้อย ไปได้แล้วครับ

พระจี้กง: ถึงสำนักเซิ่งเทียนแล้ว ชิวเซิง..ลงจาก ดอกบัว วิญญาณกลับเข้าร่าง