ครั้งที่ 30 แดนขังสี่

384 Views

“ภัยพิบัติจากธรรมชาติป้องกันยาก
เป็นผีตายโหงขังแดนสี่”
องค์ชายสามนาจาแห่งฟ้าทักษิณ เสด็จลงประทับ
ทรงกลอนว่า
แต่งหนังสือจนครบเล่มเผยแผ่ไป
ยืดอายุขัยกุศลแรงชนแซ่ซ้อง
คอยดูกาลข้างหน้าประกาศก้อง
คนทั้งผองจะกระจ่างปลอบเตือนใจ

อาจารย์: คืนนี้เป็นบทสุดท้ายของหนังสือ จะไปเที่ยว แดนขังสี่ และสถานที่พิเศษอื่น ๆ ก็จะเป็นการจบการท่อง เที่ยว หนังสือก็สำเร็จสมบูรณ์ ประทานแพรฟ้าร่วมป้องกัน ตัว เราออกเดินทางกัน

หยงปี่: อาจารย์หมายความว่าหนังสือเล่มนี้จะแต่งจบ แล้ว ถ้าอย่างนั่นคืนนี้ก็ต้องเที่ยวแดนขังสี่แน่นอน

อาจารย์: ใช่แล้ว

หยงปี่: ผีตายโหงที่ขังในแดนขังสี่ เกิดจากภัยพิบัติ ธรรมชาติและตนเองไม่มีความสามารถจะต่อต้าน หรือ ป้องกันได้ ถ้าเช่นนั้นผีตายโหงในแดนขังนี้จึงเป็นผีตายโหงที่ น่าสงสาร

อาจารย์: ไม่เสมอไป แม้สาเหตุจากการตายโหง ถึงจะ ไม่ใช่เวรกรรมที่ตนก่อไว้ แต่ในความมืดมนนั้น ก็ใช่จะถูก กำหนดไว้ในดวงชะตา หากแต่เป็นกรรมจากอดีตชาติก่อน ๆ ผูกพันมา

หยงปี่: คงจะใช่ มิฉะนั้นพวกเขาก็ต้องไม่มีเหตุผล จะ ต้องตายโหง

อาจารย์: แดนขังสี่ไม่ใช่เกิดจากการก่อของตนเองใน ชาตินี้ ดังนั้นจุดมุ่งหมายในการฝึกอบรมก็จะไม่เคร่งครัด เหมือนแดนขังทั้งสามที่กล่าวมาแล้ว แต่อยู่ที่นี่ก็มีพิเศษ

หยงปี่: อาจารย์ครับ มีพิเศษอะไรหรือ ศิษย์มาถึงที่นี่ ไม่เห็นมีอะไรเลย

อาจารย์: ที่เจ้าไม่เห็นผีตายโหงเมื่อมาถึงที่นี่ ก็เพราะ เป็นความพิเศษที่ไม่เหมือนแดนขังอื่น ๆ ที่ให้การอบรม เหมือน ๆ กัน แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน มีชั้นเรียนเล็ก ๆ หลายชั้น พนักงานอบรมจำนวนมาก จะบรรยายเล็งเป้าหมายไปที่ สาเหตุการตายโหงอันสืบเนื่องมาจากกรรมในอดีตชาติก่อนๆ

หยงปี่: อ๋อ....นี่คือความแตกต่างจากแดนขังอื่น ๆ

อาจารย์: หนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” ก็จบลง เพียงเท่านี้ ศิษย์รักเจ้ามีความรู้สึกอย่างไร

หยงปี่: ศิษย์มีความสับสน กลัวแต่ว่าจะทำให้อาจารย์ เสียแรงเปล่า

อาจารย์: อาจารย์จะไม่พูดมากเกินไป เจ้าทำตัวให้ดีก็ แล้วกัน อาจารย์จะส่งเจ้ากลับสำนัก....ถึงแล้ว ข้ากลับละ