ครั้งที่ 20 หายสงสัย

378 Views

“สุขสบายคือบุญควรรู้จักพอ
ตายโหงส่วนใหญ่เหตุจากกรรมตนเอง”
องค์ชายสามนาจาแห่งฟ้าทักษิณ เสด็จลงประทับ
ทรงกลอนว่า
ผ่านยินดีกี่ครั้งโศกเศร้ากี่ครา
ทะเลทุกข์ไร้ฝั่งฝาตกทอดกรรม
ชีวิตไม่รู้ตื่นปฏิบัติธรรม
วิญญาณดำตกนรกไม่รู้ผุด

อาจารย์: เมื่อมีชีวิตอยู่ไม่รู้ไม่เข้าใจสัจธรรมแห่ง คุณธรรม ไม่บากบั่นปฏิบัติตน ก็จะเป็นการสั่งสมเวรกรรม ถึงแม้ว่าเกิดในโลกที่มีทั้งยินดีและโศกเศร้าก็ตาม ตายแล้วก็ ถูกตัดสินกฎแห่งยมโลกเคร่งครัด มิอาจเล็ดรอดไปแม้แต่ น้อย ถึงตอนนั้นวิญญาณในยมโลกรู้สำนึกก็สายเสียแล้ว

หยงปี่: อาจารย์ครับ! คืนนี้มัวเถลไถลตั้งนาน ยอมให้ ท่านเอ็ดสักยกใหญ่ จะลงหรือไม่ลงไปเมืองตายโหงล่ะ

อาจารย์: ลงแน่นอน! จะไม่ให้เจ้าได้ขี้เกียจจนเคย

หยงปี่: ขี้เกียจนะไม่กล้าหรอก แต่ว่าเวลาดึกแล้วไป กลับครั้งหนึ่งเสียเวลานานมาก พวกศิษย์พี่ ๆ ทั้งหลายที่อยู่ ไกลจะลำบากจะไปขึ้นรถกลับบ้านไม่สะดวก เอาอย่างนี้ดี ไหม ศิษย์มีคำถามมากมายจะถาม ก็คือโอกาสคืนนี้เรียน ถามอาจารย์ จะได้ประหยัดไปครั้งหนึ่ง

อาจารย์: เจ้าลองถามมา ถ้าหากถามไม่เอาไหน เรา ศิษย์อาจารย์คงต้องไป จะได้ไม่ต้องแบกโทษที่ยังไม่จบหน้าที่

หยงปี่: ครับ....คำไหนคำนั้น ข้อที่ 1 เรียนถามอาจารย์ เมืองตายโหงแบ่งเป็น 4 ชั้น ชั้นละ 20 ปี รวม 4 ชั้นก็ปา เข้าไป 80 ปี ตีเสียว่าถ้ามีอายุถึงเจ็ดแปดสิบปี จะนับเป็น ตายโหงหรือเปล่า

อาจารย์: พูดก็ถูก ถ้ามีชีวิตอยู่ถึง 70 ปี มีลูกหลาน เต็มบ้าน ตายแล้วจะนับว่าเป็นผีตายโหงหรือ คุณความดี อย่างนี้ต้องอธิบายแบ่งเป็น 2 ด้าน เพื่อกำหนดว่าเป็นผี ตายโหงหรือไม่ เอาเป็นว่าคนแก่คนหนึ่ง มีชีวิตร่ำรวย เขาอิ่ม หมีพีมันก็คิดเสพกาม วิ่งไปหาตรอกเล็กซอกน้อยเกิดตายลง อย่างเสียชื่อ หรือคนแก่แต่ใจไม่แก่ ยิ่งแก่งแย่งชิงดี จนเกิดตายลงเช่นนี้ เจ้าลองว่าซิ จะนับว่าเป็นผีตายโหงหรือไม่ ยังมี อีก มีคนแก่คนหนึ่งจิตใจคับแคบ มีอะไรมากระทบก็ไม่ได้ เรื่องต่าง ๆ ก็เก็บอัดไว้ในใจไม่สลาย ในที่สุดก็โกรธแค้นจน ตายลง เจ้าลองว่ามาซิ เป็นผีตายโหงหรือไม่ ยังมีอีก คนแก่ที่ ไม่ทำตามกฎจราจร เดินข้ามถนนแล้วเกิดรถชนตาย เจ้าพูด มาซิว่าเป็นผีตายโหงหรือไม่

หยงปี่: คิดว่าเป็นครับ คิด! อาจารย์ยิงทีเดียวเป็นตับ จนศิษย์นี้มึนงงไปหมด แต่คนแก่ที่ชอบเซ็กซ์แล้วตายลง จะ พูดว่าเขาถูกกำหนดให้ตายแบบนี้ ข้ามถนนโดยผิดกฎจราจร จะพูดว่าเขามีเวรกรรมเกี่ยวข้องกับคู่กรณี และถูกกำหนดว่า จะต้องตายแบบนี้มิใช่หรือ

อาจารย์: ก็ได้ ก็ได้! เพราะฉะนั้นอาจารย์จึงบอกว่า ต้องแยกอธิบายเป็นสองด้าน

หยงปี่: ครับ คำถามนี้ก็จบแล้ว ข้อที่ 2 การจองจำมี 4 ชั้น แต่ละชั้น 20 ปี ผีตายโหงที่ถูกจองจำอายุยาว เมื่อครบ 20 ปีแล้วเขาต้องถูกย้ายชั้นหรือไม่ สมมติว่า ผีตายโหงตน หนึ่งมีกำหนด 36 ปี ก็ต้องจองจำในชั้นที่ 3 เมื่อครบ 20 ปี แล้ว ยังเหลือเวลาอีก 16 ปี ต้องย้ายไปชั้น 4 หรือไม่

อาจารย์: แน่นอน

หยงปี่: ถ้าเช่นนั้น จะไม่ยุ่งยากหรือ

อาจารย์: แน่นอน แต่ว่าระหว่างการย้ายขังในแต่ละ ชั้น จะมีการตรวจสอบแล้วบันทึกลงไป ถ้าหากมีคะแนนถึง จุดมุ่งหมายก็สามารถพ้นจากการจองจำ

หยงปี่: คะแนนการตรวจสอบนี้ เป็นอย่างไร

อาจารย์: ส่วนใหญ่ผีตายโหง จะวัดผลจากการอบรม เป็นหลัก อีกส่วนหนึ่งก็ได้รับบุญจากทางโลกคุ้มกัน โดยการ อุทิศส่วนกุศลไปให้ สิ่งเหล่านี้จะเปลี่ยนเป็นคะแนน

หยงปี่: ศิษย์เข้าใจแล้ว คำถามหมดแล้วครับ

อาจารย์: มีแค่ 2 คำถาม เจ้าตบตาข้าหรือ

หยงปี่: ก็ได้ครับ! ศิษย์ขอเรียนถามคำถามข้อที่ 3 ทำไมเราศิษย์อาจารย์จึงต้องรับโองการแต่งหนังสือ “เที่ยว เมืองตายโหง”

อาจารย์: วันนี้ไม่ธรรมดา ใช่....อ้อ คำถามนี้ยังพูดให้ ชัดเจนทีเดียวไม่ได้ ให้อาจารย์ถามเจ้าก่อน จุดมุ่งหมายใน การแต่งหนังสือคืออะไร

หยงปี่: ก็ต้องการให้คนเข้าใจเหตุผลบ้างอย่างแน่นอน

อาจารย์: เมืองตายโหงแต่ก่อนมีใครเคยเขียนมาแล้ว หรือยัง

หยงปี่: ไม่มี เพียงกล่าวถึงลวก ๆ เท่านั้น

อาจารย์: ใช่แล้ว! นี่คือจุดมุ่งหมายในการแต่งหนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง”

หยงปี่: ผิดแล้วครับ จุดมุ่งหมายสำคัญของการแต่ง หนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” ก็คือต้องการปลดปล่อยพวก ผีตายโหงกับให้ชาวโลกได้รับความสะดวกในการทำบุญกุศล มิเพียงขจัดปัดเป่ากรรมของคนแล้ว ยังสามารถฉุดช่วย ญาติมิตรที่เสียชีวิตไปด้วย

อาจารย์: เออ! เจ้านี่ฉะฉาน โวหารจะเลียนแบบ อาจารย์เสียแล้ว

หยงปี่: มิกล้าครับ แค่เพิ่มเติมเท่านั้น เรียนถาม อาจารย์ เมื่อกี้ที่ว่าบุญกุศลเปลี่ยนคิดเป็นคะแนนจะช่วย จาระไนให้ละเอียดได้ไหมครับ

อาจารย์: ขั้นตอนพูดแล้วก็ยาว ตอนนี้อาจารย์ก็ อธิบายให้ละเอียดได้ยาก แต่มีจุดสำคัญจุดหนึ่งคือว่าเมื่อมี การจ่ายก็ต้องมีการรับ ไม่ว่าเปลี่ยนเป็นคะแนนจะมากหรือ น้อย ก็สามารถกำหนดได้ขอให้มีบุญกุศล ก็สามารถได้รับ เป็นคะแนน สามารถช่วยให้เขาพ้นจากการจองจำได้เร็ว

หยงปี่: มีเหตุผล แต่พูดแล้วเหมือนไม่ได้พูด ศิษย์ก็คิด หาคำถามไม่ออกแล้ว คิดได้แค่ 3 คำถามเท่านั้นแหละ

อาจารย์: ช่างหาเหตุผล เอาล่ะ...คืนนี้จบเพียงเท่านี้