Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
ครั้งที่ 7 แดนชั้นที่ 2 | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

ครั้งที่ 7 แดนชั้นที่ 2

418 Views

“ยังมิได้ทดแทนพระคุณก็ฆ่าตัวตาย
สำนึกได้ก็สายเสียแล้ว”
องค์ชายสามนาจาแห่งฟ้าทักษิณ เสด็จลงประทับ
ทรงกลอนว่า
อารมณ์วูบชั่วขณะจิตผิดกฎเกณฑ์
จิตพิเรนคุณพ่อแม่ลืมเลือนสิ้น
อนาคตสว่างกลับกลายเป็นดำดิน
ฆ่าตัวตายดับดิ้นโทษไม่เบา

อาจารย์: ศิษย์รู้ไหม ในโลกนี้นอกจากคนที่ทุบตีพ่อแม่ ฆ่าพ่อแม่แล้ว คนที่ไม่รู้จักกตัญญูอย่างยิ่งเป็นคนประเภทใด

หยงปี่: รู้จักครับ ก็ประเภทฆ่าตัวตาย

อาจารย์: ถูกแล้ว เพราะว่าชีวิตในโลกนี้ถึงแม้ว่าไม่ได้ กตัญญูถึงที่สุด แต่หากว่าวันเวลาที่ผ่านไปก็ไม่แน่ว่าจะรู้ สำนึกได้แล้วจะกตัญญูอย่างจริงจัง ถ้าหากว่าฆ่าตัวตายแล้ว ก็เหมือนสำลีไหม้ไฟ เพราะฉะนั้นคนที่ฆ่าตัวตาย ในเมืองผี ตายโหงจะต้องได้รับโทษเป็นพิเศษ

หยงปี่: เป็นพิเศษอย่างไร

อาจารย์: ที่ว่าเป็นพิเศษก็คือ โทษทัณฑ์ เพราะว่าใน เมืองตายโหงไม่เหมือนยมโลกที่สร้างนรกทรมาน แต่การฆ่า ตัวตายเป็นการฝ่าฝืนจิตใจฟ้าที่กรุณาให้มาเกิด จึงนับว่าเป็น ผู้ที่ไม่รู้จักกตัญญูอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงลงโทษอย่างพิเศษ เป็นการตักเตือน ทั้งยังแสดงให้เห็นว่าฟ้าให้ความสำคัญต่อ ความกตัญญูกตเวทิตาธรรมอย่างกระจ่างชัด นอกจากนี้คน ที่ไม่จงรักภักดีต่อประเทศชาติ แล้วเข้าสู่เมืองตายโหงก็ต้อง ได้รับโทษทัณฑ์เป็นพิเศษเช่นเดียวกัน

หยงปี่: การลงโทษทัณฑ์แบบพิเศษเป็นเช่นใด

อาจารย์: คืนนี้เจ้าก็จะได้เห็น ประทานผ้าแพรฟ้า ปกป้องกาย หลับตาลงออกเดินทางได้

หยงปี่: ครับ....เสียงโอดโอยเสียดแทงหู ไม่ทราบว่า เป็นอะไร

อาจารย์: เจ้าดูเอาเองก็แล้วกัน

หยงปี่: (ลืมตา) ว้าย! นี่เหมือนภาพอสูรกาย เหมือน แดนประหารคนในเมืองมนุษย์ ทำไมเมืองตายโหงจึงมีการ ลงโทษที่ทารุณอย่างนี้ (สิ่งที่นายหยงปี่เห็นคือลานอันกว้าง ขวางภายในมีม้านั่งยาว ๆ เรียงรายกันอยู่ บนฝาผนังก็มีโซ่ ตรวนแขวนอยู่ บนม้านั่งตัวหนึ่งก็มีโซ่ตรวนเส้นหนึ่ง กับคนทีี่ มีสีหน้าเขียวซีดคนหนึ่ง บนหัวมีเหงื่อกาฬไหลเหมือนฝนตก นัยน์ตาเบิกกว้างราวกับจะถลนออกมา ปากนี้เบี้ยวบูด จมูก เหยเก ฟันนี้ขบกันแน่นพร้อมกับเสียงหวีดร้องรอดออกมา นอกจากนั้นก็มีผีเจ้าหน้าที่กำลังตรวจตราไปมา บ้างก็ก้มลง เหมือนกำลังสำรวจอะไรอยู่)

อาจารย์: เจ้าดูให้ละเอียดที่คนหน้าเขียวซีดเหล่านั้น ดูที่นิ้วมือและนิ้วเท้า

หยงปี่: (ภายหลังจากการดู) คุณพระช่วย! มิหน้าล่ะที่ พวกเขามีหน้าตาที่เปลี่ยนเป็นเช่นนั้น เข็มเงิน 20 อันปัก เข้าไปใต้เล็บนั้น ใครจะทนไหว

อาจารย์: นี่คือการเจ็บปวด คั้นใจให้เลือดหลั่ง เหมือน สลักไว้ในกระดูกจารึกไว้ในใจ นี่เป็นเพราะปลงไม่ตกชั่วขณะ หนึ่ง เอาพระคุณของพ่อแม่ทิ้งไว้เบื้องหลัง การฆ่าตัวตาย เป็นคนอกตัญญู ต้องให้พวกเขารับโทษความเจ็บปวดแบบนี้จึงจะรู้สึกสำนึก (พออาจารย์พูดจบก็กวักมือเรียกผีพนักงาน มาตนหนึ่งแล้วพูดอะไรกับเขา ผีพนักงานเดินจากไปแล้ว ปล่อยวิญญาณผีหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังรับโทษอยู่ออกมา แล้ว พามาที่เราศิษย์อาจารย์ยืนอยู่) ศิษย์เอ๋ย พวกอกตัญญูใน เมืองตายโหงยังมีการแบ่งชั้น เจ้าสอบถามดูได้ ตอนนี้ก็ไม่ ต้องรู้สึกทารุณ คนที่ไม่จงรักภักดี ในเมืองตายโหงโทษทัณฑ์ ที่ได้รับจะทำให้เจ้าขนลุกขนพองเลยทีเดียว (ขณะนี้ผีเจ้า พนักงานนำวิญญาณผีที่ปลดปล่อยมาถึง แล้วก็คำนับมาทาง อาจารย์แล้วก็ถอยออกไป) ศิษย์ข้าผู้นี้คือหวังซุยหมิงเป็นคู่ สนทนาในคืนนี้

หยงปี่: สหายน้อยผู้ร่วมสกุลเดียวกัน ทำให้สกุลหวัง ของเราขายขี้หน้าจริง ทำไมไม่ทำตัวให้ดี จนต้องฆ่าตัวตาย อย่างนี้ทำไมหรือ พูดให้ฟังหน่อย

วิญญาณผี: ตอนนั้นอายุยังน้อย เป็นเพราะเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่ง ยาฆ่าศัตรูพืชขวดหนึ่งกรอกลงไป เพื่อแก้ไขชีวิต ตนเอง

หยงปี่: เจ้ากล้าหาญชาญชัยจริงนะ ตอนนั้นเจ้าไม่ คิดถึงคนที่บ้านและเพื่อนเลยหรือ

วิญญาณผี: ตอนนั้นรู้สึกว่ามืดมัวไปหมด ไม่อยากมี ชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงดื่มพรวด ๆ เข้าไปอย่างเมา ๆ มัว ๆ พอตอน ยาออกฤทธ์ิ ฉันจึงรู้สึกเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของพ่อแม่พี่น้อง รู้สึกอบอุ่นน่าทะนุถนอม พวกเพื่อน ๆ ก็ร่าเริง ทั้งหมดลอย อยู่ในใจ ความคิดฆ่าตัวตายในขณะนั้น ก็เปลี่ยนเป็นความรู้ ไม่เท่าทันที่น่าหัวเราะ ถ้าหากตอนนั้นฉันยังไม่ได้ดื่มยา ฉัน กล้าพนันได้เลยว่า ยังไง ๆ ก็จะไม่ฆ่าตัวตาย น่าเสียดาย สาย เสียแล้ว

หยงปี่: จนใจมาก ๆ นี่ก็คือความต้องการให้คนเรา ทำ อะไรอย่าหุนหันพลันแล่น ต้องคิดอย่างระมัดระวัง จะได้ไม่ เสียใจภายหลัง ต่อไปว่ายังไง

วิญญาณผี: ตอนนั้นภายในกายของฉันร้อนผ่าวเหมือน จะแยกสลาย ดวงตาค่อย ๆ มืดลง จนกระทั่งรู้สึกสบายวูบ หน่งึ ร่างกายไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ดวงตาก็มองดูตัวเอง นอนเฉย ๆ อยู่ที่นั่น ถึงตอนนั้น ฉันจึงรู้ว่าฉันได้ตายไปแล้ว

หยงปี่: ความรู้สึกก่อนตาย ฟังจากปากท่านรู้สึกเบา สบายไม่มีอะไรต้องกลัว แต่นี่เป็นการทำลายชีวิต ๆ หนึ่งนะ ถูกแล้วสาระสำคัญที่ศาลสอบสวนว่าอย่างไร

วิญญาณผี: ผมต้องมีอายุขัยบนโลก 48 ปี ตลอดชีวิต ผมแม้ไม่รํ่ารวยแต่ก็มีกิน ใครจะรู้ว่าอายุ 15 ปีก็ฆ่าตัวตาย ต้องถูกคุมขัง 33 ปี สู่แดนขังชั้นที่ 2 แต่ที่ฆ่าตัวตาย ยังแบ่ง เป็นหลายประเภท ฉันยังจัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างเบา

หยงปี่: ท่านอยู่ที่นี่ต้องสำรวจตนให้ดี ๆ

วิญญาณผี: ไม่มีเวลาแล้ว นอกจากรับความเจ็บปวด จากโทษทัณฑ์แล้ว ยังต้องหัดบรรยายบทเรียนของกตัญญู กตเวทิตาธรรมอีกด้วย ลำบากจริง ๆ พวกท่านเห็นสภาพเช่น นี้ จะกล้ามาหรือไม่ ใช่ว่าฉันต้องสำรวจตนเอง แต่พวกท่านก็ ต้องระมัดระวังตักเตือน จะได้ไม่ยํ่าตามฉันมารับความเจ็บ ปวด

อาจารย์: พอแล้ว คืนนี้เที่ยวถึงที่นี่ หลับตาเสีย อาจารย์จะพาเจ้ากลับสถานธรรม...ถึงสถานธรรมแล้ว ข้า กลับละ