Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
ครั้งที่ 5 แดนชั้นสาม | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

ครั้งที่ 5 แดนชั้นสาม

452 Views

“พ่อแม่ควรกวดขันสั่งสอน
เด็กอายุสั้นน่าสงสาร”
องค์ชายสามนาจาแห่งฟ้าทักษิณ เสด็จลงประทับ
ทรงกลอนว่า
ตายตั้งแต่ยังเยาว์เพราะเหตุใด
ทำบาปไว้อายุถูกตัดสั้นนักหนา
เล่นตลกกับวิญญาณไร้เมตตา
ขังกายาเมืองตายโหงรับอบรม

อาจารย์: ศิษย์ข้าได้เอกสารของญาติธรรมที่ส่งมา จากที่ต่าง ๆ แล้ว อาจารย์ก็ได้จัดส่งต่อไปยังเมืองตายโหง ตอนนี้ก็ได้รับการตอบรับเพื่อจัดอันดับการพบหน้า ด้วย จำนวนจำกัดให้พอดีกับเวลาและการแต่งหนังสือ แล้ว อาจารย์จะดำเนินการชี้แนะสำหรับคืนนี้ จะได้พบกับญาติผู้ ตายที่อยู่สถานธรรมที่นี่

หยงปี่: เรียนถามอาจารย์ ใจความการตอบรับของ เมืองตายโหงมีว่าอย่างไร และผู้ตายเป็นญาติกับใครในสถาน ธรรมที่นี่

อาจารย์: ใจความส่วนใหญ่มีว่า ใครถึงกำหนดแล้ว ส่งต่อให้กับยมบาลบ้าง ใครไม่ได้ไปที่เมืองตายโหงบ้าง กับ ใครที่มีกำหนดโทษอยู่ที่เมืองตายโหงอีกนานเท่าไรบ้าง กับ การจัดระเบียนเวลาได้พบหน้ากันอย่างเช่น คุณอาของศิษย์ หลินจินอี่ คืนนี้ก็จะได้พบหน้า ไปกันเถอะ ประทานแพร ฟ้าปกป้องตัว ศิษย์ข้าหลับตาเสีย ออกเดินทางได้ ถึงเมือง ตายโหง ลืมตาได้

หยงปี่: ครับ....อาจารย์ ผู้ที่แต่งตัวเหมือนพนักงาน ธุรการที่อยู่ข้างหน้าคงคิดพาเราไปหาพวกวิญญาณผีกระมัง

ธุรการ: ได้รับคำสั่งจากเจ้านายฝ่ายธุรการของเมือง ตายโหง ให้มานำท่านอาจารย์และศิษย์เข้าเมืองตายโหง ที่ แดนขังสามเพื่อพบหน้ากับวิญญาณผีหนายหลินเฉาชุน

อาจารย์: คงเหน็ดเหนื่อยท่านแล้ว (เราศิษย์อาจารย์ เดินติดตามเจ้าหน้าที่ธุรการเข้าไปในเมืองตายโหง ผ่านมา ทางศาลสืบสวนแล้วมุ่งไปทางประตูบานใหญ่ เข้าสู่ระเบียง ทางเดิน สุดทางจะแลเห็นอาคารสำนักงานใหญ่หลังหนึ่ง มี เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการก้มหน้าก้มตาทำงาน และก็มีผีพนักงานเดินโต๊ะเดินไปมาระหว่างโต๊ะ เจ้าหน้าที่ธุรการพาเราผ่าน ด่านตรวจสอบแต่ละด่านก็จะยื่นหนังสือคำสั่งออกมาตลอด เส้นทางไม่มีอุปสรรคใด ๆ)

หยงปี่: แปลกประหลาดมาก แต่ละห้องก็เหมือน ห้องเรียนในเมืองมนุษย์เรา แถมยังแบ่งแผนกเป็นวิทย์ ศิลป์ ตลอดจนถึงสนามกีฬา คงจะบอกได้ว่าเมืองตายโหงคือ โรงเรียนกระมัง

ธุรการ: จุดนี้ขออนุญาตให้ข้าพเจ้าได้อธิบาย เมือง ตายโหงแบ่งออกเป็นแดนขัง 4 ชั้น ตายโหงแต่ละชั้นแบ่งออก เป็น 4 แดน แต่ละแดนแบ่งออกเป็น 4 ห้อง แต่ละห้องก็มุ่ง ตรงประเด็นสาเหตุการตายของผีเพื่ออบรม

หยงปี่: ช้าก่อน....ช้าก่อน ท่านพูดแบบนี้ศิษย์ก็ถูกเจ้า ตัวเลขนี้ล่อเสียงงไปเลย ขอให้ท่านยกตัวอย่างเพียงย่อ ๆ ก็ พอ

ธุรการ: ก็พูดถึงวิญญาณผีที่จะพบหน้าในวันนี้ก็แล้ว กัน เขามีชีวิตอยู่แค่ 9 ปี แต่อายุขัยมีกำหนด 30 ปี ดังนั้นเขา ต้องถูกขังไว้อีก 21 ปี แดนขังมี 4 ชั้น แต่ละชั้นขัง 20 ปี เวลา 21 ปีจึงถูกขังในแดนขังสาม สาเหตุการตายของเขา ตายจาก ถูกแรงภายนอกทำให้ตาย หรือถูกเชื้อโรครุกลํ้าจนตาย หรือ ฆ่าตัวตาย ตายจากสาเหตุอะไรก็ถูกแยกเข้าเขตของชั้นนั้นจากนั้นก็แยกอีกครั้ง ขึ้นอยู่กับความหนักเบาจากห้องที่ 4 ถึง ห้องที่ 1 เขตที่แบ่งก็นับจากเขต 4 ไปถึงเขต 1 คือจากเขต 4 เลื่อนไปเขต 3 เลื่อนไปเขต 2 และเขต 1 ตามลำดับ พูดฟัง ง่ายๆ ก็คือ เลขเขตลดลงโทษก็เบาลง

หยงปี่: อย่างนี้ศิษย์ก็เข้าใจ แต่ทว่าแบบนี้วิญญาณผี ก็ตรวจพบได้ยาก

ธุรการ: เมื่อแบ่งประเภทแล้วก็ไม่ยาก แต่ก็ยุ่ง ถึง แดนขังสามแล้วหมดหน้าที่แล้ว ขอให้เจ้าหน้าที่ที่นี่รับงานต่อ ท่านทั้งสองลำบากหน่อยนะ

อาจารย์: ท่านเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว เชิญตามสบาย

หยงปี่: (เมื่อพนักงานธุรการกลับไปแล้ว ก็สอดส่าย ไปทั่ว ก็เหมือนพบตัวเองพักผ่อนอยู่ในห้องว่างห้องหนึ่ง ขณะนั้นผีเจ้าหน้าที่ตนหนึ่งเข้ามาทางประตูหนึ่ง ด้วยหน้าตา ดุร้ายไม่คุ้นตานักอายุประมาณวัยกลางคน)

อาจารย์: หยงปี่! คนนี้คือเจ้าหน้าที่ควบคุมที่นี่ เด็กที่ อยู่ด้านหลังเขาก็คือหลินเฉาชุน

เจ้าหน้าที่: อาจารย์และศิษย์มาถึงที่นี่ นับเป็นเกียรติ อย่างยิ่งวิญญาณผีอยู่ที่นี่ ขอเชิญอาจารย์และศิษย์สอบถาม ได้

อาจารย์: ขอบคุณท่านเจ้าหน้าที่ที่ให้ความสะดวก ก็ ขอรบกวนหน่อยละ

หยงปี่: ท่านนี้จะเรียกว่าอย่างไรดี ดูก็แค่อายุเด็ก 9 ขวบ แต่ก็เป็นคุณอาของเพื่อนร่วมปฏิบัติธรรม จะเรียกว่า อย่างไรดี เอาเป็นว่า คุณหลินก็แล้วกัน

เด็กน้อย: มิกล้า ผีเมืองตายโหงรับไม่ไหว เรียกตาม สะดวกดีกว่า

หยงปี่: พูดกันไปนอกเรื่อง ก่อนที่ผมจะมาเมือง ตายโหง พี่หลินจินอี่ได้ฝากผมมาถามท่านว่าอยู่ที่นี่ลำบาก ไหม ต้องการให้เขาทำอะไรให้ไหม เพราะมาระยะหลังนี้เขา ถูกพวกผีรังควานถามพระถามเจ้าก็บอกว่า ท่านต้องการ ส่วนบุญจากเขา เพราะว่าตอนเขายังเด็ก ๆ อยู่ ถูกยกให้เป็น ลูกท่าน

เด็กน้อย: อยู่ที่นี่ลำบากมาก ชาวบ้านเขารู้เพียงว่าที่ เมืองนรกโทษทัณฑ์หนักมาก สิบแปดนรกโทษนั้นทารุณโหด ร้ายวิญญาณผีต่างกลัวลานไปหมด ที่เมืองตายโหงแม้จะ ไม่มีโทษเช่นนั้น แต่ทว่าเน้นการอบรมตลอดเวลา ก็เหมือน ตำรวจสอบสวนในเมืองมนุษย์ ใช้ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เป็นอาวุธ เพราะตลอดเวลาข้าพเจ้าได้รับการเซ่นไหว้จาก เขา เราสองคนจึงมีความสัมพันธ์ของพ่อลูก ทำให้ข้าพเจ้านี้มีจิตที่คิดจะให้เขาช่วยเหลือ เพราะฉะนั้นเขาจึงถูกรบกวน เพราะวิญญาณข้าพเจ้าถูกขังที่เมืองตายโหง ไม่สามารถ ติดต่อโดยตรงกับญาติบนโลกได้ จึงต้องแอบติดต่อ ก็อาศัย แรงแห่งความคิดถึงรบกวนจิตเดิมของเขา เพราะฉะนั้นเขา จึงรู้สึกเช่นนั้น รบกวนท่านกลับไปบอกเขาว่า ใกล้ ๆ จะพ้น จากการจองจำแล้ว ก็จะถูกส่งไปเมืองนรกเพื่อกำหนดบาป บุญ ไม่รู้ว่าจะได้กำหนดโทษหรือรางวัล

หยงปี่: อาจารย์ครับ! การอบรมสั่งสอนของเมือง ตายโหงมีประโยชน์อะไร

อาจารย์: มีความหมาย 2 ประการ ที่เขาบอกว่า สอบสวนจนเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า เป็นการลงโทษให้ทุกข์ ลำบาก เป็นประการแรก อีกอย่างก็คือ เขาจะได้จดจำตลอด ไปว่าอย่าได้ผิดพลาดแบบนี้อีก จนกว่าจะพ้นกำหนดก็จะถูก ส่งไปยังเมืองนรกเพื่อกำหนดโทษหรือรางวัล เมื่อได้เกิดเป็น คนอีกจะได้จดจำโอวาทนี้ได้เป็นประการที่สอง

หยงปี่: ศิษย์จำได้ว่าตอนจะกลับไปเกิดนั้นต้องดื่มนํ้า ลืมจิตแล้วจะจดจำเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร

อาจารย์: อธิบายได้โดยง่าย นั้นคือต้องบังคับให้รับ การอบรม เพื่อให้ความจำนี้ฝังลึกอยู่ในวิญญาณ เจ้าอย่าเอา ความมหัศจรรย์ที่ดื่มนํ้าลืมจิต แล้วความจดจำนี้จะหายไปเลย แต่ภาวะปกติของคนจะมีความรู้สึกเช่นนี้ ฉับพลัน ระหว่างจิตวิญญาณที่ลึก ๆ จะมีพลังส่งเสริมขึ้น ถ้าเจ้าไปรับ งานบางอย่างหรือกระทำต่องานบางอย่าง จะมีความรู้สึกว่า คุ้นเคยหรือรู้สึกว่าไม่ชอบนี่คือผลบังคับอบรมจิตละ

หยงปี่: หรือท่ามกลางเรื่องราวบางอย่าง คนเรามัก เกิดคิดได้อะไรบางอย่างเกิดขึ้นฉับพลัน ทำให้เรานี่สะดุ้งหรือ เป็นกังวล พูดแบบนี้ถูกไหมอาจารย์ ศิษย์เข้าใจผลที่เกิดจาก การกระทำแบบนี้ได้แล้ว ตอนนี้ขอให้ข้าพเจ้าได้เรียนถามคุณ หลิน คุณถูกขังที่นี่มีกำหนดนานแค่ไหน และอะไรทำให้ท่าน ตายโหงได้

เด็กน้อย: รู้จากที่ศาลสอบสวน ข้าพเจ้าควรมีชีวิตที่ อุดมสมบูรณ์และก็มีภรรยา 2 คน แต่เพราะก่อนจะมาเกิดนี้ เป็นคนเลวร้ายมาก ชอบที่จะแหย่เล่นพวกสัตว์เล็กโดยไม่มี สาเหตุ จนกระทั่งทำให้พวกมันถึงแก่ความตาย มีอยู่ครั้งหนึ่ง ตีแมวตายไปตัวหนึ่งแถมชอบทุบรูปพระรูปเจ้าแตก เพราะ ฉะนั้นชีวิตกำหนดไว้ว่ามีอายุขัย 59 ปี แต่พออายุ 9 ขวบก็ กลายเป็นผีตายโหงแล้ว

หยงปี่: อย่างนี้คุณก็ใกล้ที่จะพ้นจากเมืองตายโหงแล้ว แต่ตามกำหนดแดนขังชั้น 3 ตัวเลขมากขึ้นการฝึกฝนก็หนัก ขึ้น

เด็กน้อย: ใช่แล้ว! ก็เพราะทำบาป ฟ้าจึงตัดรอน อายุขัย ยิ่งทุกข์หนักเข้าไปอีก

อาจารย์: วันนี้ได้รับความช่วยเหลือจากลูกบุญธรรม ศิษย์หลินจินอี่แต่งลงในหนังสือเล่มนี้ เป็นโอกาสได้สร้างบุญ อย่างดี เจ้าก็มีความหวังแล้ว

เด็กน้อย: ใช่ครับ! ขอเตือนชาวโลกเสียที่นี่ คนที่เป็น พ่อแม่เมื่อมีลูกก็ต้องคิด ต้องสั่งสอนควบคุมให้ดี อย่าให้เด็ก ได้เล่นรังแกสัตว์เล็ก และยิ่งต้องไปทำลายรูปพระรูปเจ้า เอา ตัวอย่างแบบข้าพเจ้า ใจของพ่อแม่จะทนได้อย่างไร

อาจารย์: พอแล้ว วันนี้เหน็ดเหนื่อยจากการงาน การ แต่งหนังสือหยุดเพียงแค่นี้ ศิษย์ข้าหลับตา อาจารย์จะส่งเจ้า กลับสถานธรรม.....ถึงสถานธรรม ข้ากลับละ