Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
เขียนคัมภีร์ลดกรรม | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

เขียนคัมภีร์ลดกรรม

153 Views

               ในสมัยราชวงศ์ถัง  มีข้าราชการหนุ่มชั้นผู้น้อยคนหนึ่งนามว่า พันกั่ว  วันหนึ่งเขากับเพื่อนๆ ออกไปเที่ยวเล่นที่ชายทุ่งเห็นแพะตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ใกล้ๆ กับหลุมฝังศพ  พันกั่ว มองดูรอบๆ ไม่เห็นคนเลี้ยงจึงชักชวนเพื่อน  ให้ช่วยกันจับแพะกลับไป  แต่แพะเมื่อถูกคนแปลกหน้าลากจูงไปก็ร้องขึ้นไม่ยอมหยุดข้าราชการหนุ่มกลัวว่าเจ้าของแพะจะได้ยินเขาจึงใช้มือจับลิ้นแล้วกระชากอย่างแรง  จนลิ้นของมันขาด  แพะที่น่าสงสารเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสมิหนำซ้ำถูกฉุดกระชากลากถูไปตลอดทาง  เมื่อถึงบ้านเขาก็จัดการฆ่าแพะทำอาหารเลี้ยงเพื่อนฝูงเป็นที่สนุกสนาน

               เวลาผ่านไปครึ่งปี  พันกั่วก็มีอาการแปลกประหลาด  อยู่ดีๆ ลิ้นของเขาก็หดสั้นลงๆ จนเหมือนคนไม่มีลิ้น  เขาตัดสินใจลาออกจากราชการ เพื่อกลับไปบ้านเดิมที่อำเภอ ฟู่ ผิง  เมื่อเขานำหนังสือลาออกไปยื่นต่อท่านนายอำเภอผู้เป็นหัวหน้า  ท่านอ่านดูแล้วก็ยังคลางแคลงใจสงสัยว่า  พันกั่ว  จะโกหก จึงสั่งเขาอ้าปากให้ดูท่านนายอำเภอรู้สึกฉงนสนเท่ห์แทบไม่เชื่อสายตาตนเองที่เป็นลิ้นของลูกน้องหดเล็กเหลือเท่าเมล็ดถั่ว  ท่านจึงได้ซักถามเขาถึงความเป็นมา  แต่อนิจจา..พันกั่วพูดไม่ได้เสียแล้ว เขาพยายามใช้พู่กันเขียนเรื่องราวทั้งหมดลงบนกระดาษ

               เมื่อได้อ่านดู นายอำเภอผู้บังคับบัญชาก็รู่สึกเวทนายิ่งนัก  ท่านจึงแนะนำเขาว่า “เมื่อกลับไปอยู่บ้านแล้ว เธอจงใช้เวลาทั้งหมดคัดลอกพระคัมภีร์  ที่สั่งสอนให้คนช่วยชีวิตสัตว์ออกแจกจ่ายเผยแผ่แก่คนทั้งหลาย  อันจะจำมาซึ่งกุศลบารมีเพื่อไถ่โทษบาปกรรมที่เคยก่อไว้”  

               พันกั่ว  พยักหน้ารับคำสั่งของหัวหน้า  ตั้งแต่นั้นมาทุกๆ วัน เขาคัดลอกพระคัมภีร์แจกจ่ายผู้คนมากมาย  พร้อมกับตั้งใจสำนึกในความผิดที่ได้กระทำ  และถือศีลกินเจสวดมนต์ภาวนาไม่ขาด   หนึ่งปีต่อมา  ลิ้นที่หดหายไปของเขาก็ค่อยๆ โตขึ้นทีละนิดๆ จนกระทั่งเขาสามารถพูดไดเป็นปกติ  พันกั่วรู้สึกดีใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้  เขาจึงเดินทางกลับไปเพื่อกราบคารวะต่อท่านนายอำเภอ  ผู้ที่เมตตาชี้แนะหนทางแก่เขาจนสามารถสลายบาปกรรมลงได้  ท่านนายอำเภอเห็นพันกั่ว  ผู้เคยเป็นลูกน้องในบังคับบัญชามีอุปนิสัยใจคอเปลี่ยนแปลงไปในทางดี  ท่านจึงแต่งตั้งให้เขาเข้ารับราชการในตำแหน่งที่สูงกว่าเดิม

               พันกั่วปฏิบัติงานในหน้าที่ราชการด้วยความวิริยะอุตส่าหะและประสบความเจริญรุ่งเรืองจสมีตำแหน่งใหญ่โตอยู่ในราชสำนักเขาไม่เคยลืมประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตเลย  จึงได้เขียนเรื่องราวนี้ลงในบันทึก  ซึ่งตรงกับปีที่ 8 แห่งรัชกาล เจิ่น กวน เพื่อเป็นเครื่องเตือนสติแก่อนุชนรุ่นหลังสืบไป