Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/19/7439119/html/book/page.php:1) in /home/content/19/7439119/html/book/page.php on line 12
เที่ยวภูเขาหัวใจชมถ้ำนรก | หนังสือธรรมะ ::mindcyber

เที่ยวภูเขาหัวใจชมถ้ำนรก

215 Views

         วันพฤหัสบดีที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519
         ท่านอรหันต์จี้กงเสด็จมาแล้วตรัสในบทกลอนความว่า

อันสวรรค์         นรกนั้น            อยู่ในใจ
บุญบาปใคร     ล้อมจิตตน       มุ่งใฝ่หา
ค่ำคืนนี้            พระจี้กง           จะนำพา
ให้หยางเซิง    เที่ยวลอยไป    บนดอกบัว

         อรหันต์จี้กง: เจ้าหยางเซิง คืนนี้เราจะไปเที่ยวเมืองนรก เจ้ามีความรู้สึกอย่างไร?

         หยางเซิง: กระผมต้องขอกราบขอบพระคุณในความมหากรุณาจากสวรรค์ก่อนใดๆ ทั้งสิ้น ที่ท่านได้กรุณาให้โอกาสกระผมไปเที่ยวชมเมืองนรก กระผมมีความรู้สึกปรีดาอันหาที่เปรียบมิได้

         อรหันต์จี้กง: สำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้ง อันขึ้นต่อสวรรค์ทักษิณซึ่งมีศิษย์สาวกทั้งหลายต่างบำเพ็ญตน พากเพียรในการสร้างบุญกุศล ชักจูงผู้ลุ่มหลง จำหน่ายแจกจ่ายตำรับการกุศลอย่างมากมายมหาศาล เพื่อให้มวลมนุษย์ท่องอ่าน กุศลบุญแผ่คลุมทั่วพิภพ ดังนั้นท่านเง็กเสียงอ๊วงตี่จึงได้ประทานบัญชาให้แต่งหนังสือเรื่อง “เที่ยวเมืองนรก” เพื่อที่จะเปิดเผยความจริงแห่งขุมนรก อันที่จะไปเที่ยวในครั้งนี้ ศิษย์ผู้ร่วมสำนักคนอื่นยังมิได้เคยเที่ยวชมมาก่อน เมื่อเจ้าได้ไปเห็นมาแล้วจงนำไปเผยแพร่อบรมแก่ชาวโลกทั้งหลาย เมื่อก่อนเจ้าก็เคยฝึกฝนในเรื่องการประทับทรง ขณะนั้นอาตมาได้จุติลงสั่งสอน เลยทำให้เราทั้งสองได้กลายเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ และวันนี้สวรรค์ท่านได้โปรดให้เราแต่งหนังสือ “เที่ยวเมืองนรก” ก็เพราะรู้ว่าท่านมีอุปนิสัยใจคอที่สัตย์ซื่อเที่ยงตรงของอาตมา สามารถชักนำชาวโลกไปในทางที่ถูกที่ชอบยิ่งนัก และกระตุ้นเตือนให้สร้างแต่บุญกุศล เอาละ…. บัดนี้เราเริ่มออกเดินทางได้แล้ว

         หยางเซิง: ขอขอบพระคุณ น้อมรับคำสั่งสอนของท่านอาจารย์ กระผมเคยได้ยินมาว่าการท่องเที่ยวเมืองนรกนั้นต่างก็ขี่เทพอาชาหรือโดยสารในดอกบัว แล้วไฉนท่านอาจารย์จึงสั่งให้เดินเท้าเล่า?

         อรหันต์จี้กง: ช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ เจ้าหยางเซิงเอ๋ย อันทางไปนรกนั้นน่ะจะเป็นดีได้อย่างไรๆ แล้วคิดจะเหาะเหินเดินอากาศด้วยฤา? ทุกวันนี้วิทยาศาสตร์ก้าวหน้าไปไกลมาก ไปไหนก็ต้องนั่งรถเก๋ง เจ้าคิดจะขับบ้างหรือ? อันที่จริงนั้นนรกไม่มีทางเข้า มนุษย์นั้นต่างหากที่พาตัวเข้าไปเอง อย่าเพ้อฝันไปเลย เมื่อผ่านพ้นทางทุรกันดารแล้วจึงสามารถขึ้นสู่สวรรค์

         หยางเซิง: กระผมว่าอาจารย์ท่านคล้ายเมาเหล้าในยามนี้

         อรหันต์จี้กง: ความจริงก็ดื่มมาบ้างแล้ว ในเมื่อฉันรู้แจ้งเห็นจริงต่อสรรพสิ่งของมวลมนุษย์แล้ว ซึ่งจิตใจของคนน่าสะพรึงกลัวมากนัก ยากที่จะชักจูงให้ตลอดรอดฝั่งได้ ทำให้ฉันเสียใจเป็นอย่างยิ่งก็เลยอาศัยสุรายาเมา เพื่อกลบเกลื่อน ฉันว่าเจ้าก็ควรดื่มเสียบ้างให้รู้แล้วรู้รอดไป ให้มันเมาดับจิตเสียเลย

         หยางเซิง: กระผมดื่มเหล้าไม่เป็น ท่านอาจารย์ล้อเล่นเก่งจังเลย

         อรหันต์จี้กง: เอาละ เวลามีจำกัดฉันจะเสกบัวช่อหนึ่ง เพื่อเป็นยานพาหนะเดินทางของเรา

         หยางเซิง: ท่านอาจารย์มีอิทธิฤทธิ์ล้นฟ้า พอเสกคาถาจบบัวขาวช่อหนึ่งก็โผล่ขึ้น แต่ว่าเท้ากระผมไม่สะอาดพอ ไม่กล้าเหยียบย่ำขึ้นบนดอกบัว

         อรหันต์จี้กง: หากว่าจิตใจเจ้าสะอาดพอแล้ว ก็ไม่เป็นปัญหาอันใด คำสุภาษิตท่านกล่าวไว้ว่า “ดอกบัวนั้นเติบโตจากตมเลน แต่ก็ไม่มีสิ่งเปรอะเปื้อนติดอยู่เลย” 

         หยางเซิง: ถ้างั้นกระผมก็ลองเสี่ยงดูสักครั้ง กระผมนั่งลงเรียบร้อยแล้ว จะไปทางไหนกัน

         อรหันต์จี้กง: ปิดตาของเจ้าทั้งสองเสีย ฉันจะนำเที่ยวแล้วละ

         หยางเซิง: ขอรับ กระผม

         อรหันต์จี้กง: เจ้าลืมตาได้แล้ว

         หยางเซิง: ที่นี้คือแห่งหนตำบลใด? ทำไมตรงหน้ามีภูเขาสูงชันลูกหนึ่ง และบนผนังหินนั้นมีตัวอักษรว่า “ภูเขาขั้วหัวใจ” ส่องแสงแพรวพราวตระการตา

         อรหันต์จี้กง: ภูเขานั้นแหละชื่อ “ภูเขาขั้วหัวใจ” เดินขึ้นไปบนภูเขาก็จะเป็นประตูสวรรค์ เจ้าเห็นไม่บ้างไหมข้างภูเขานั้นมีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่ง มองดูมืดมิดไม่จรดก้นถ้ำ ถ้ำนี้แหละคือ ถ้ำนรกชาวโลกผู้มีจิตใจสุจริตซื่อตรง เมื่อสิ้นลมปราณแล้วก็จะได้ขึ้นสู่บนภูเขานี้ ถ้าหากเป็นคนจิตใจชั่วร้ายทำเวรสร้างบาป เมื่อตัวตายแล้ววิญญาณล่องลอยมาถึง ณ ที่นี้ เมื่อเห็นตัวหนังสือ “ภูเขาขั้วหัวใจ” ที่ส่องแสงระยิบระยับ นัยน์ตามักมักจะเบิกออกยาก ในขณะที่ไม่ทันจะตั้งตัว ก็ต้องตกลงไปในถ้ำนรกอันลึกล้ำนั้น ดังนั้นนักปราชญ์โบราณ ท่านจึงกล่าวไว้ว่า “จิตเป็นทั้งสวรรค์และเป็นทั้งนรก” ล้วนขึ้นอยู่กับความรู้สึกผิดชอบบุญบาปวูบหนึ่งเท่านั้นเอง

         หยางเซิง: ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง คนเราจะเลือกทางไปสวรรค์หรือนรกก็ย่อมจะได้ คนจะเป็นเทวดาก็ได้ เป็นผีก็ได้

         อรหันต์จี้กง: คืนนี้เวลาจำกัดมาก เราเที่ยวชมเท่านี้ก่อนเถิด รีบขึ้นนั่งบนดอกบัวเสีย

         หยางเซิง: ขอรับ กระผม

         อรหันต์จี้กง: ปิดตาเร็ว มิฉะนั้นตาของสามัญปุถุชนจะทนต่อลมเย็นที่เชือดเฉือนโชยมาได้ยาก

         หยางเซิง: ขอรับ กระผม ลมจัดมาก กระผมทนไม่ไหวแล้ว

         อรหันต์จี้กง: ถึงสำนักเซี้ยเฮี้ยงตึ้งแล้ว

         หยางเซิงลงจากดอกบัว วิญญาณกลับเข้าร่างดังเดิ